Κοινοποιησεις

εικόνα: το 1946 ο αμερικανικός στρατός έκανε δοκιμή της μεγαλύτερης –μέχρι τότε- θερμοπυρηνικής βόμβας. Στην φωτογραφία απαθανατίζεται ο ναύαρχος H.P. Blandy μετά της συζύγου του

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν συμπεριφέρεται σαν τον εξιδανικευμένο μουζίκο του Τολστόι για τον οποίο θρησκεία είναι η φύση, και ο οποίος “κόβει δέντρα, σπέρνει σίκαλη, σφάζει τράγους, βλέπει τα αρνάκια να γεννιούνται, παιδιά να έρχονται στον κόσμο και γέρους να πεθαίνουν ενώ εκείνος γνωρίζει ακριβώς αυτόν το νόμο. Το δέντρο πεθαίνει ήρεμα, απλά, όμορφα, διότι δεν κάνει μορφασμούς, δεν φοβάται και δεν μετανιώνει για τίποτα”.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ως παραγωγός αλλά και ως θύμα της «ευρωαμερικανικής κουλτούρας» μετατρέπει τη ζωή του σε μία ατέλειωτη σειρά από μορφασμούς, φοβάται όλα όσα απειλούν την άνεση του, μετανιώνει για κάθε χαμένη ευκαιρία που υποσχόταν αναρρίχηση και επιτυχία. Επειδή θεωρεί τον εαυτό του ως την ύψιστη αυθεντία στα πάντα, δεν σέβεται τίποτα, δεν εκτιμά τίποτα, η πανταχού παρούσα πλήξη γεμίζει την ατμόσφαιρα της παραμονής του στον κόσμο.

Η πλήξη είναι η άπληστη απαίτηση διασκεδάσεως, πάση θυσία και με κάθε μέσο. Επειδή η πλήξη δεν ξέρει τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο, τον σκοτώνει. Σκοτώνει το χρόνο αναζητώντας ερεθίσματα (διακοπή και κατάργηση του ελεύθερου, δηλαδή περιττού χρόνου) και τα βρίσκει σε παντός είδους πραγματικούς και πλασματικούς σκοτωμούς. Ο βανδαλισμός των καιρών μας προέρχεται από την πλήξη, αυτή την κακόφωνη συγχορδία της εποχής.

Η σύγχρονη πλήξη, κάτι το εντελώς διαφορετικό από τη νωχελική διάθεση της Ρωσίας του Γκόγκολ και του Τσέχοφ, εκκολάπτεται από την απεγνωσμένη, εξαρτημένη απληστία που ψάχνει για διασκέδαση, για αλλαγή, για τεχνητή διέγερση. Αυτή η πλήξη δεν υποφέρει από μελαγχολία, δεν νιώθει θλίψη ούτε νοσταλγεί, είναι απλώς απέραντα επιθετική.

 

(εκδ. Ψυχογιός)