Κοινοποιησεις

Ατελείωτες ανασκοπήσεις του τι ζήσαμε.

Ανασκοπήσεις δευτερολέπτων.

Σύντομες σκέψεις του τι δεν ζήσαμε.

Ανασκοπήσεις ωρών.

Τα δευτερόλεπτά μας πολύτιμα. Οι ώρες μας Θησαυρός.

Όσα και να έχουμε κάνει δε φτάνουν. Ξαφνικά γίνονται ασήμαντα, ευτελή, ένα τίποτα. Όμως όσα ακόμα δεν καταφέραμε φαντάζουν υπέροχα.

Αν μας δινόταν η ευκαιρία θα τα κάναμε μοναδικά, με τον καλύτερο τρόπο.

Αν μας δινόταν.

Μια μικρή λέξη ευχής και φόβου το αν.

Μια ένοχη ευτυχία επειδή δεν είμασταν εμείς οι εκλεκτοί του θανάτου. Κάποιος άλλος ήταν.

Μπορεί αγαπημένος, μπορεί φίλος, μπορεί απλά γνωστός.

Όμως δεν ήμασταν εμείς και αυτό είναι λυτρωτικό, όσο και να το κρύβουμε χαμηλώνοντας το βλέμμα, το προδίδει ο χτύπος της καρδιάς, η παρατεταμένη εκπνοή, η λαίμαργη εισπνοή οξυγόνου.

Δεν ήμασταν εμείς και υποσχόμαστε, ναι υποσχόμαστε από δω και πέρα να αλλάξουμε, να κάνουμε κάθε λεπτό που χάνουμε πολύτιμο και ακριβό, να αφήνουμε το σημάδι της ζεστής μας ύπαρξης.

Πόσο ίδιοι όλοι μας.

Γενναίοι, δειλοί, ανόητοι και έξυπνοι, μοχθηροί και καλοσυνάτοι. Όλοι ίδιοι στις εκπνοές και εισπνοές μας. Διαφορετικά πανομοιότυποι αλλά ζωντανοί.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ζωής από το θάνατο. Αυτόν που φοβόμαστε ακόμα και να προφέρουμε, τρέμουμε να σκεφτούμε, δε θέλουμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε.

Κι όμως, αν τύχει στο δρόμο μας, αν τύχει, αυτόματα κρεμόμαστε απ’ τη ζωή, απεγνωσμένα γαντζωνόμαστε με όλα μας τα δάχτυλα ματώνοντάς τα.

Κάθε φορά που η απώλεια κάνει αισθητή την απουσία, παίρνουμε παρουσίες και σιγά-σιγά η ένοχη ευτυχία της απλής μας ύπαρξης ξεφτά, σκουριάζει, μέχρι την επόμενη φορά που δεν θα είμαστε και πάλι οι εκλεκτοί.

Προηγούμενο άρθροΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ | Ντῖνος Χριστιανόπουλος
Επόμενο άρθροΚαληνύχτα
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.