Κοινοποιησεις

.
ΚΑΜΑΡΩΝΕΙΣ, πώς στην Αθήνα μπορείς να κυκλοφορήσεις μόνη,
να διασκεδάσεις μέχρι σκασμού στα πιο ψαγμένα στέκια της πόλης,
να βάλεις τα κοντά που αποτολμούσες στο χωριό σου,
σήμερα βρήκες εκείνο το φαλαφετζίδικο για το οποίο
μιλάει όλη πόλη κι αύριο θα βολτάρεις στα urban κουλτουριάρικα
σοκάκια μιας για να σελφάρεις σελεμπρετίστικα δήθεν μόνη,
ΚΑΜΑΡΩΝΕΙΣ, πώς μπορείς να πιάσεις το χέρι της κοπέλας σου αν
είσαι κοπέλα και να φιλήσεις το αγόρι σου στο Γκάζι
γιατί εδώ τα πράγματα είναι όπεν, να γίνεις φίλος με
τον ακούραστο Πακιστανό στο φανάρι, να παίξεις με το συριανό προσφυγάκι,
ν’ αντιμιλήσεις στο αφεντικό σου γιατί εδώ είναι Ευρώπη,
πώς είσαι αλάναρος αντίφα και γαμώ αφού πετάς μολότοφ στα
γραφεία του πασόκ κάθε βράδυ, ΚΑΜΑΡΩΝΕΙΣ πώς με τα σάπια
μισανθρωπάκια που σε λένε ”Ανώμαλε, Πούστη, Λεσβία, Ξένε, Ορφανό, Ανάπηρο, Αδερφάρα, Άσχημη, Κοντή, Χοντρή” έχεις τόσο εύκολα τελειώσει επειδή οι ξέφρενοι μεταμεσονύχτιοι ήχοι στα κλαμπ το βράδυ θα εξαφανίσουν την
ωστική ασχήμια της μέρας στη γαμωπόλη.

Λυπάμαι, δεν τα έχεις καταφέρει.

Είσαι, είμαι, είναι, είμαστε, το ανενδοίαστο δεξί πλασέ ενός κοσμηματοπώλη
που ανέβασε την ελλάδα στην ξεφτιλισμένη πρώτη θέση της UEFA
ένα μεσήμερι και ζέχνουμε σαν τα κατουρημένα βρόμικα στενά
στο Μοναστηράκι.