Κάλπικες ευχές ελπίδες και πυξίδες

Γράφει η Νάγια Ξενάκη

Κοινοποιησεις

Υπερπληθυσμός από κάλπικες ευχές ελπίδες και πυξίδες.
Γνωρίζεις ποια ευθεία σου ταιριάζει περισσότερο;
Έχεις σκεφτεί πως θα μαζέψεις τα κομμάτια μετά
τον κατατεμαχισμό σου σ’ όλες τις κατευθύνσεις;
Έχεις σκεφτεί η αναζήτηση πόσο θα διαρκέσει και
η συνειδητοποίηση πόσο θα πονέσει;
Έχεις χάσει ποτέ τον παιδικό αρκούδο σου,
τον εκ γενετής εαυτό σου;
Πόσο εύκολα μπορείς να συλλέξεις τους κόκκους της άμμου που
πέταξες στη θάλασσα ένα καλοκαίρι;
Όταν πέρναγες τις ώρες σου να φτιάχνεις κάστρα.
Όταν αγαπούσες τις συλλογές και δεν έκανες διάκριση
σε κανένα κοχύλι.

Τα μάζευες τα στόλιζες και τα κοιτούσες.
Ήταν η μέρα που τρελάθηκες, γιατί είχε δυνατό άνεμο και
μια επίμονη ακινησία της θάλασσας.
Τα νερά του κόλπου αντιστέκονταν στον αέρα.
Μόνο ένα ρεύμα χάιδευε την επιφάνεια τους και ένιωθες,
ένιωθες διάβολε τον πόνο της.
Τότε ήταν που διέλυσες το σορό με την άμμο,
πέταξες το μέσα σου στο νερό και χρησιμοποίησες τα χέρια σου
για να την  ανακατέψεις, να αναπλάσεις το έδαφος,
την άμμο, να κρύψεις την ύπαρξη του κάστρου που φανέρωναν
τα άκομψα βουναλάκια που είχαν σχηματιστεί μετά το γκρέμισμα.
Μετά από αυτό, ένιωσες κάθε σου μυ να ξεσφίγγει και
να χαλαρώνει, με τη διάρκεια που λιώνουν τα κεριά στα κηροπήγια.
Για μια στιγμή σκέφτηκες μήπως είχες κάνει λάθος,
μα η γνώση πως κάθε κάστρο από δω και πέρα θ’ αποτελείται
από διαφορετικούς κόκκους, σ’ ανάγκασε να διώξεις τη συγκεκριμένη σκέψη.
Σίγουρα κάποιοι θα συναντιόντουσαν ξανά αφού ήταν συστατικά των “αμμόκαστρων”.
Μαζί, ξανά μαζί..
Ποιος ξέρει;
Ήταν όμως ανάγκη να τους αφήσεις.
Το μοναδικό σπίτι σου, ήταν δίπλα στον αρκούδο και η πατρίδα σου,
τα παιδικά σου χρόνια .
Η άμμος δεν είναι στέρεα και τεμαχίζεται  ανά πάσα στιγμή.
Η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί, για να την πάρει.
Κι ο  αρκούδος θα κοιτάζει καθώς  τα χρόνια θα περνούν..

Προηγούμενο άρθροΜυγδαλιά | Κώστας Καρυωτάκης
Επόμενο άρθροΦωτογραφίζοντας την υπόγεια σκηνή των ΗΠΑ ’90 – ’00 | Mark Murrmann
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.