Κοινοποιησεις
 
“(γραμματική) χρόνος ρήματος που φανερώνει ότι αυτό που
σημαίνει το ρήμα έχει γίνει στο παρελθόν, αλλά το αποτέλεσμα
εξακολουθεί να υπάρχει στο παρόν∙ σχηματίζεται περιφραστικά με
το ρήμα έχω”
 
Δεν έχω…
 
Άσε και βαρέθηκα τους μέλλοντες..ο χρόνος μου ήταν
ο παρακείμενος..κείνος που κείτεται (στου κήτους οισοφάγο)
παράμερα μονάχος.
Ο παρακείμενος, σου χτυπάει τα χαλιά στην ταράτσα..
Σου στρώνει χειμώνα, γλυκούλα…
Να τον περάσεις πάλι γελοιωδώς κενή.
Κτηνωδία!
Με φλέβες στα απέναντι μπαλκόνια να ανατινάζονται…
Μπορούσαμε να είμαστε ένα. Μα ναι…
Καλύτερα καθένας χίλια κομμάτια.
Έχω… συνηθίσει.
Έχεις… συνηθίσει.
Και αυτό δεν αλλάζει.
Τίποτα, να μην έχουμε μαζί;

.