Κοινοποιησεις

Σχεδόν κάθε νύχτα βγαίνω στην ταράτσα: Ο καφές, τα τσιγάρα μου κι εγώ. Για να δω τους Απέναντι.
Αναρίθμητα φώτα που θαρρείς αναβοσβήνουν λόγω της απόστασης και των σκιών που δημιουργεί το σκοτάδι. Ιδίως όταν λείπει το φεγγάρι, το απατηλό άναψε – σβήσε γίνεται εντονότερο θυμίζοντας χριστουγεννιάτικο δέντρο όλων των εποχών, χωρίς συγκεκριμένο σχήμα.
Σπίτια, δρόμοι, αυτοκίνητα δίνουν το στίγμα τους λέγοντας μου πως εκεί ζουν άνθρωποι.
Άνθρωποι που την ημέρα μπορεί και να τους γνωρίζω, να είναι φίλοι ή απλοί γνωστοί. Τη νύχτα όμως είναι οι Απέναντι.
Ανάμεσα μας μια θάλασσα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα είναι αμέτρητα στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Κανένα φως δεν αναβοσβήνει εκεί.
Τη νύχτα όμως πλημμυρίζουν αλμυρό νερό, γίνονται πέλαγος. Τα ψάρια που ζουν εκεί λογιών–λογιών, κολυμπάνε ανάμεσα στα σιτηρά και τα τριφύλλια κατά ομάδες και εύχονται να μη ξημερώσει γρήγορα.
Συγκεντρώνει ο νους όλα τα φώτα, τα βάζει σε ένα καράβι που ταξιδεύει με σταθερή ταχύτητα στο σκοτάδι χωρίς να πηγαίνει πουθενά. Επιβάτες και πλήρωμα οι Απέναντι που δεν τους ξέρω τη νύχτα.

Χαμογελώ, τους γνέφω από τον κατακόκκινο φάρο μου. Αυτόν το προσωρινό που διαρκεί περίπου δεκαοκτώ ρουφηξιές νικοτίνης.
Άραγε τον έχει προσέξει ποτέ κανείς;
Προηγούμενο άρθροΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΥΑΛΑ | Γιώργος Λίλλης
Επόμενο άρθροΟἱ μετανάστες | Larry Cool
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.