Κοινοποιησεις
Αυτό το πράσσινο τείχος που σε πλακώνει, είναι η μοναδική αλήθεια, είναι ο θάνατος των πόρων που φράζουν από πράσινο σμαραγδί, πράσσινο σταχτί, πράσσινο σκούρο, πράσσινο ανατολίτικο και υγρό, ερωτικό πράσσινο του μήλου και πράσσινο του χόρτου και της σημαίας, επιθετικό πράσσινο που σου θυμίζει τα λεμόνια του Κόλπου και της Καραϊβικής.
Δίχτυα φυτών που δεν είναι πια φυτά, αλλά υπολείμματα τροφής άλλων πιο ισχυρών ειδών, κανιβαλικών και ανθρωποφάγων, που σου κλέβουν τον ήλιο και πέφτουν πάνω σου γδέρνοντας το τομάρι σου.
Σαπίλα και ζέστη.
Μια χρωματιστή κόλαση.
Μα η κόλαση δεν ήταν ασπρόμαυρη, όπως στις ταινίες;
Η μόνη αληθινή ζούγκλα δεν είναι αυτή του σινεμά;
Ένας ποιητής, Γάλλος μιγάς, σου είχε πει μια φορά στο Χόνγκ Κόνγκ ότι οι Εσκιμώοι έχουν έντεκα λέξεις για το «άσπρο» και μια φυλή του Αμαζονίου 1.036 για το «πράσσινο».
Ο μιγάς είχε πεθάνει ευγενικός, συμπαθέστατος, χαμογελαστός, με μια μικρή οπή στο μέτωπο.
Μια σφαίρα μικρού διαμετρήματος τον είχε πετύχει την ώρα που πηδούσε το οδόφραγμα.
Μόλις μια μικρή κατακόκκινη αμυχή κάτω από τον μαύρο μπερέ, έναν αναχρονισμό για να σου θυμίζει ότι κάποτε είχε δει το Παρίσι.
Από την πληγή έβγαινε καπνός, θαρρείς και ο θάνατος κάπνιζε…