Κοινοποιησεις
Α οι νύχτες
του Γενάρη αυτουνού,
που κάθομαι
και ξαναπλάττω με το νου
εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,
κι ακούω
τα λόγια μας τα τελευταία
κι ακούω τα πρώτα.
Απελπισμένες νύχτες
του Γενάρη αυτουνού
σαν φεύγ’ η οπτασία
και μ’ αφήνει μόνο.
Πώς φεύγει
και διαλύεται βιαστική –
πάνε τα δέντρα, πάνε οι δρόμοι,
πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα’
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου
η ερωτική.