Κοινοποιησεις
 
 
Μες στα δωμάτιά τους τη νύχτα
παραμερίζουν με τα εύθραυστα χέρια τους
τα βαριά − σαν μολύβι − σεντόνια
 
Το εκκρεμές έχει ένα μάτι τυφλό
η μοναξιά κρεμάστηκε στο μάνταλο του παραθύρου
και το παραθυρόφυλλο
χτυπάει σαν τη φτερούγα πληγωμένου αγγέλου
 
Αυτοί που δεν κοιμούνται περιμένουν
περιμένουν τον άνεμο
περιμένουν το τέλος του κόσμου
 
Και να η αυγή με χρώματα βατόμουρου·

η ζωή παίρνει πάλι τη στυφή γεύση του αίματος

.
(Ιβάν Γκολ | Ποιήματα 1920-1950 | Εκδόσεις: Στιγμή | 2003 |
Μετάφραση: Ε.Χ. Γονατάς)