Κοινοποιησεις
παρατηρώ τις ανοχές.. στο βλέμμα των ανθρώπων..
μπορώ να κάθομαι να παρατηρώ.. με τις ώρες..
βλέμματα και κινήσεις..
τον τρόπο.. που ακουμπούν τα δάχτυλα.. στα χείλη..
όταν σκέφτονται..
πως.. παίζουν με την άτακτη τούφα των μαλλιών..
σε στιγμές αμηχανίας..
πως ψάχνουν απεγνωσμένα.. το κινητό τους..
μόλις η σιωπή.. πέσει..
 
παρατηρώ..
την ενοχή.. σε ότι πρωτογενές..
την αγωνία.. σε ότι απαιτεί.. λίγο παραπάνω χρόνο..
την αποστροφή.. σε ότι υπενθυμίζει..
λίγο..
έλλειμμα.. εαυτού..
 
παρατηρώ και αποτυπώνω..
εικόνες.. στο μυαλό..
εικόνες.. που γεννούν σκέψεις..
σκέψεις.. που ξυπνούν συναισθήματα..
συναισθήματα..
που συχνά.. αμήχανα.. και “άστοχα”
χύνονται.. στο χαρτί..
 
πάνω σε ευθείες γραμμές..
ακροβατούν.. εκεί..
μαζί με
λοξές.. ματιές..
με.. λέξεις.. “κασκαντέρ”..
 
επιλύουμε με άνεση.. εξισώσεις… πρώτου βαθμού..
συχνά.. ανεχόμαστε συγγένειες.. πρώτου βαθμού..
γιατρεύουμε.. εγκαύματα πρώτου βαθμού..
διαβάζουμε διψασμένα.. λεπτομέρειες.. για φόνους πρώτου βαθμού..
 
και μόλις..
χρειαστεί..
να
αντιμετωπίσουμε..
αισθήματα.. πρώτου βαθμού..
 
παίρνουμε.. κάτω απ’τη βάση..
 
και εγώ.. μαζί..
παρέα.. στην ίδια τάξη..
ξανά..
 
δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές.. στριφογυρίζουν
καθημερινά.. μαζί.. πάνω στη γη..
μια ερώτηση κοινή..
μόλις οι ματιές ανταμώσουν..
“Τί κάνεις..;”
ακούς εκεί…”Τι κάνεις..;”
 
“Κουκιά σπέρνω.. τζιτζίκια πεταλώνω..
ασπιρίνες κατρακυλάω…
Υπομονή και εντύπωση”..
απαντούσαν οι λίγο πιο τολμηροί..
αποζητώντας.. προσοχή..
 
αντί να ρωτήσουμε..
“Πως είσαι..;.. Πως αισθάνεσαι..;.. Πως νιώθεις..;”
 
η απάντηση…
και αυτή… κοινή.. κοινότυπη..
αδιάφορη..
τόσο “φτωχή”..
τη ξεστομίζουμε μηχανικά..
και δεν ντρεπόμαστε.. που λέμε ψέμματα κατάμουτρα..
“καλά”..
 
καλά..;
λες αλήθεια..;
ή το λες.. να ξεμπερδεύεις…;
να σου αδειάζουν τη γωνιά..;
 
γιατί δεν τολμάς..
να πεις αυτό που νιώθεις..
να απαντήσεις αλήθεια.. βρε αδερφέ..
 
“Νιώθω.. απέραντη ευτυχία”..
” Αισθάνομαι χάλια”..
“Μισώ θανάσιμα”..
“Πλήττω αφόρητα”..
“Διψώ.. να ζήσω”..
“Δεν αντέχω.. άλλο”..
“Πιστεύω.. στα θαύματα”..
“Ζηλεύω αφάνταστα”..
“Συνεχίζω να ελπίζω”..
“Πενθώ τραγικά”..
“Αγαπώ παράφορα”..
“Παλεύω με την κατάθλιψη”..
“Νιώθω αδιάφορα”..
“Έπιασα πάτο”..
 
αν απαντήσεις.. διαφορετικά απ’ότι.. περιμένουν..
θα δεις τον τρόμο.. στα μάτια τους..
την έκπληξη…
 
δοκίμασέ το…
θα διασκεδάσεις.. αφάνταστα..
 
ναι.. ναι.. ξέρω.. ξέρω..
μετράμε τη ζωή μας..
σε δευτερόλεπτα.. λεπτά..
βαθμούς.. πτυχία.. διακρίσεις..
στόχους.. αξιώματα..
μηδενικά.. τραπεζικών καταθέσεων..
μήνες… ανεργίας..
 
και ξεχάσαμε
να τη μετράμε.. σε στιγμές..
σε αξίες..
σε ανάσες..
σε συναισθήματα..
 
ας τολμήσουμε μια νέα μονάδα μέτρησης ζωής..
ας την πούμε..
αισθήματα βαθμού..
κατά προτίμηση..
 
πρώτου..
 
λοιπόν..
 
“Πως αισθάνεσαι σήμερα..;”
 
να τολμάς..
να μιλάς..
να αισθάνεσαι..
 
(Cover: Fabirizia Millia | Πηγή: taxidemoi)