Κοινοποιησεις

.
να ταξιδεύαμε*

να βλέπαμε παντού λιμάνια*

αλλά όχι στεριές να μιλούσαμε σε γλώσσες πολλές*

σ’ αυτές που γράφονται τα ποιήματα*

να αντικρίζαμε ουρανούς ολάστερους*

αλλ’ όχι με δέος*

να μέναμε σε ένα σπίτι μικρό*

με κοράλλια για πόρτες*

να σπέρναμε την ευτυχία*

σ’ ένα σου χαμόγελο*

να σ’ αγαπούσα, όπως σ’ αγαπώ τώρα*

μα να ξυπνούσες στα χέρια μου*

τόσο απλή*
τόσο απτή*
η ευτυχία*

σ’ αγάπησα*
γιατί δεν είχα άλλο τρόπο*
να σε αγγίζω*

Προηγούμενο άρθροΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
Επόμενο άρθροΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΡΥΣΗΣ ΤΥΡNΑΒΟΥ 23 – 24 – 25 Αυγούστου
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.