Κοινοποιησεις
Εξώφυλλο: The Ramones perform live on stage – NYC 1978

Morrison Hotel Gallery

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΟΔΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ, (Ramones 1978)
Πρώτο τραγούδι, το Sedated, παραμένω ερωτευμένος.

Το 1978 ήμουν ήδη μεταπτυχιακός φοιτητής στον κλάδο της Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Έναν χρόνο πριν, το 1977, αποφοίτησα από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του New Jersey, Rutgers.

Το 1978 λίγες ήταν οι σχέσεις μου με ροκαμπίλια και πάνκηδες. Από το πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο, το 1973, είχα ανακαλύψει μια εκκλησία on campus, Voorhees Chapel, όπου πήγαινα σχεδόν καθημερινά τα μεσημέρια για να παρακολουθήσω ρεσιτάλ κουαρτέτων και κουιντέτων, κυρίως προκλασικό πρόγραμμα, είδος που παραμένει το αγαπημένο μου. Πολλές φορές έκανα σκασιαρχείο από έναν Adam Smith ή έναν Κeynes για έναν Μπαχ ή έναν Κουπρέν.

Ήταν 1 Ιουλίου, 1978. Στο Rutgers διατηρούσα ακόμα το διαμέρισμά μου εκείνη τη χρονιά. Και δούλευα κιόλας στο παλιό μου πανεπιστήμιο, ως staff assistant. Αυτό σήμαινε ότι είχα την ευθύνη για ό,τι συνέβαινε στο Student Centre του πανεπισημίου.

Ήταν μια εποχή που ανακάλυπτα τους Cure και τους Joy Division ενώ άκουγα επίσης Sex Pistols, με αγαπημένη μπάντα τους Velvet Underground αλλά και Pink Floyd, of course! Ramones ήταν μια λέξη άγνωστη σε μένα. Κι ας ήταν σχεδόν γείτονές μου γεωγραφικά, κάπου εκεί στην ομογενειακή Αστόρια.

Ήταν μεσημέρι προς απόγευμα της 1 Ιουλίου, 1978. Από την προηγούμενη, έξω από το Φοιτητικό Κέντρο είχαν κατασκηνώσει περί τα 200 ροκαμπίλια με ένδυση κατάλληλη και μεγάλη καύλα αναμονής για τους Ramones που, αν θυμάμαι καλά, είχαν μόλις επιστρέψει από European tour και, αν θυμάμαι καλά, η Ευρώπη τους αγαπούσε περισσότερο από την Αμερική.

Η μπάντα ήταν ήδη εκεί από το μεσημέρι. Τους είχα ανοίξει εγώ τα καμαρίνια, καθώς και το αμιφιθέατρο για sound check κλπ. Γύρω στις 5 μπαίνουν στο γραφείο μου οι κκ Joey Ramone (lead singer) και Johnny Ramone (guitar) χωρίς να χτυπήσουν την πόρτα. Δεν θα με πείραζε και τόσο, αν δεν διέκοπταν το σεξ που έκανα με παλιά συμφοιτήτρια σε δωμάτιο/αποθήκη πίσω από το γραφείο. Ευτυχώς που δεν ήμουν (εντελώς) γυμνός.

Από τις πιο κουλ φυσιογνωμίες που έχω συναντήσει, ο Joey μπήκε πρώτος χωρίς να μιλήσει. Μίλησε ο Johnny, δεν κατάλαβα αμέσως τι είπε, ζήτησα να ξαναπεί, χρειαζόταν ένα mike stand. Του λέω, πού να βρω τώρα εγώ τέτοιο πράγμα (δε φτάνει το coitus interruptus!)

Του, λέω, μαν, δε νομίζω πως μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά πάμε στην αποθήκη να κοιτάξουμε παρέα. Θαύμαζα το μπόι του Joey καθ’ οδόν, τον «ανώμαλο» τρόπο που περπατούσε, τον τρόπο που με κοίταζε με πονηρό χαμόγελο χωρίς να μιλάει. Τα χνώτα του Johnny, πάντως, δεν ταίριαζαν με τα δικά μου και το ένοιωθα. Θα μου πεις και ποιος είσαι σύ, ρε φίλε. Εμ, αν το ‘ξερα τότε, δεν το ‘ξερα.

Ξεκλειδώνω την αποθήκη, μπαίνουμε μέσα, ψάχνουμε αλλά δε βρίσκουμε mike stand. Νεύρα ο τύπος. Γουώτ δε φακ, φακ, ξαναφάκ και άλλα τέτοια. Εγώ πάλι δε μπορούσα να πιστέψω πως μια μπάντα μπορούσε να έχει ένα τόσο μικρό πρόβλημα άλυτο. Ήθελα και να τελειώσω αυτό που είχα αρχίσει στο δωμάτιο πίσω από το γραφείο. Του λέω, σόρυ μαν, πρέπει να επιστρέψω στο γραφείο. Οπόταν και μου ρίχνει μια σπρωξιά στο στήθος ο Τζώννυ, που λες, και μου λέει να πάω να γαμηθώ. «Αυτό ακριβώς πάω τώρα να κάνω», του λέω και κλειδώνω την πόρτα της αποθήκης βιαστικά για να μην αναγκαστώ να του χώσω κι εγώ κανα μπουκετάκι στη μούρη και έχουμε κι άλλα.

Πρώτο τραγούδι, Sedated, που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Πανικός από κάτω, οι μπάφοι άναψαν ταυτόχρονα, μαστούρωσα χωρίς μπάφο. Δεν θυμάμαι το δεύτερο γιατί στο μεταξύ τράβηξα από το χέρι την παλιά μου συμφοιτήτρια και τρέξαμε backstage για περισσότερο σεξ. Αργότερα ανεβήκαμε μαζί στο sound room, ακριβώς πάνω από τη σκηνή και είχαμε πανοραμική άποψη του υπολοίπου της συναυλίας μιας μπάντας με την οποία παραμένω τρελά ερωτευμένος!