Κοινοποιησεις
 
Εραστές, σπέρματα, αγγεία.
Αρτηρίες κομμένες απ’ τη ρίζα.
Αρτηρίες και αίμα.
Εικόνες στροβιλίζονται τριγύρω.
Εικόνες δικές σου, που τις καρφιτσώνεις στον τοίχο,
βγάζοντας τα νύχια σου ένα ένα.
Τι χειρότερο κακό, απ’ αυτό που κάνεις ο ίδιος στον εαυτό σου;
Και κρεβάτια άστρωτα, γεμάτα εμετό απ’ το χθεσινό βράδυ.
Βουνό τα κουτιά με τα χάπια.
Ροζ κι όλα τα χρώματα.
Καλύτερο αντικαταθλιπτικό, η φωνή σου.
Καταδίκη, μια ματιά στον καθρέφτη.
Είσαι φόβος κι ανάγκη.
Φόβος είμαι εγώ που καταστρέφομαι.
Είμαι φόβος για τους φίλους.
Γι’ αυτούς που είδαν λίγο παραπάνω.
Εραστές, σπέρματα, αγγεία.
Αρτηρίες κομμένες απ’τη ρίζα.
Έτσι περνά η ζωή.
Μέσα απ’ τη φθορά.
Και μου αφήνει γεύση γλυκιά.
Παρόλα αυτά, γλυκιά γεύση.
Μουσική!
Παίξε για μένα.
Παίξε για μένα τώρα που πέφτω.
Οι εραστές χειροκροτούν.
Οι αρτηρίες μεγαλώνουν, τυλίγονται γύρω απ’ το λαιμό μου.
Και κοίτα τώρα που πνίγομαι.
Δε φοβάμαι.
Ελπίζω να τελειώσει αργά.
Να σιγοπεθάνει ήρεμα.
Όπως κάθε έρωτας.
Κι ο χρόνος, δειλός νταβατζής σε σπρώχνει να ζήσεις.
Εκείνος δεν το έκανε ποτέ.
Δείξε.
Δείξε του πως γίνεται.
Πως μπορείς να χαθείς σε μια στιγμή.
Δίχως να λείψεις σε κάποιον.
Μουσική παίξε για μένα.
Οι αρτηρίες σφίγγουν.
Τώρα που πέφτω.
Τώρα πέφτω.
Σε άγνωστα στενά.
Σε άγνωστη πόλη.
Γαμώτο.
Όταν ήμουν παιδί, δεν περίμενα αυτή την κατάληξη.
Μουσική!
Παίξε για εκείνο το παιδί.
Του αξίζει ένα μουσικό φινάλε.
Του αξίζει.
Μου αξίζει.
Δες τώρα.
Το παιδί χαμογελάει.
Κι εγώ ουρλιάζω φωνήεντα.
Ανοίγω το παράθυρο.
Τώρα πέφτω.