Κοινοποιησεις
 
Στο βάθος
ο Προμηθέας
τσαπίζει
τα τελευταία της μέρας κάρβουνα
οι μηχανές
πάντα μπροστά
φέρουνε το άγιο φως με καμάρι
τα αυτοκίνητα
κοκκινίζουν
από θυμό
κάθε δειλί
τα τζάμια
απολαμβάνουνε
το μπάνιο στις σύγχρονες μητροπόλεις
το κίτρινο των τρόλλεϋ
μόνο
θυμίζει
πως θα ξαναχαράξει
κι εμείς
ανάστατοι αλάλαζουμε
που ο χειμώνας
κι ο κρύος αέρας του
ήρθαν
να αποκαταστήσουνε
“τις τρίχες”
που μεταλαβαίνω
σε κάθε φύσημα
και το υψηλό
νόημά τους.
Προηγούμενο άρθροΌταν μένεις μόνος
Επόμενο άρθρο[Καινούργια Γειτονιά]
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην