Κοινοποιησεις

Είπα
να ξεκινήσω
λέγοντας πως μου έλειψαν
τα καλοκαίρια
και οι ζεστές νύχτες
και το σώμα μου
μου έλειψε
να το νιώθω ζεστό

τώρα
πιάνω τον εαυτό μου κάπου-κάπου
μέσα στη ντάγλα της ζέστης
και του αποπνικτικού αέρα
να χαμογελάει

πέντε χρόνια
είναι μάλλον πολλά
σίγουρα είναι αρκετά
και οι περιστασιακές δόσεις ζεστασιάς
και ‘ζεστασιάς’
δεν αναπληρώνουν τελικά το κενό
ίσως μάλιστα
το κάνουν πιο έντονα αισθητό

για δύο χρόνια
θαρρούσα
πως δε θα μου λείψει
ο ήλιος
και
η θάλασσα

όμως τα δύο έγιναν πέντε
γιατί μερικές φορές
ένα και ένα
μπορεί να κάνει και τρία
στην περίπτωσή μου
το σύνολο ήταν πέντε

πέντε χρόνια παρατήρησης
του κενού
των κενών
που δημιουργούνται
και προϋπάρχουν

και τελικά
τώρα αισθάνομαι πόσο
μου έχει ακόμη λείψει
ο ουρανός
και ο ζεστός φωτισμός της νύχτας

μπλε και κίτρινο λοιπόν
και να φανταστείς
νόμιζα πως αγαπούσα
μόνο το μαύρο και το κόκκινο

για την ώρα πάντως
δε θα αγοράσω ανεμιστήρα
έτσι, για να νιώσω
τη ζέστη στο μεγαλείο της
και ας γκρινιάξω

η γκρίνια
μπορεί να είναι
και μια μορφή ψυχοθεραπείας

θα μου πουν
βέβαια
αν γκρινιάξω
πως συμπεριφέρομαι σαν να ανακαλύπτω τώρα τον κόσμο
πέντε χρόνια όμως μακριά
και με κακή μνήμη
είχα ξεχάσει πως είναι ο εδώ κόσμος

δε πειράζει
ζω την αναβίωση του βιώματος
όπως προτιμώ

Λέω μάλιστα
να κάνω πλέον και
τη διαδρομή που πάντα ήθελα

κι ας μένω για τώρα στη σιγαλιά
ή στη νυχτερινή βουή των γειτονιών
ή στο άκουσμα των γαλλικών τραγουδιών

Θα δούμε

αρκεί να ζεσταίνομαι.