Κοινοποιησεις
Για φαντάσου…
Πέρασαν τα χρόνια.
Απ’ τα χέρια μου πέρασαν πολλά βιβλία.
Πάντα είχα αδυναμία στα πιο παλιά.
Εκείνα που κατέκτησαν τον δρόμο μόνα τους και διαμόρφωσαν συνειδήσεις.
Εκείνα που στην πορεία έχασαν αρκετές απ’ τις σελίδες τους
αλλά στάθηκαν απέναντι στον χρόνο.
Είχα πάντα την συνήθεια να τα βάζω το ένα δίπλα
στο άλλο και να ακούω να μιλάνε για εκείνα τα τρομερά,
εκείνα τα πολύπλοκα, εκείνα τα παράξενα περάσματα τους από αυτό
το μεγάλο αστείο που κάποιοι έχουν την συνήθεια να λένε ζωή.
Ομολογώ πως υπήρξα θαυμαστής τους, ένθερμος υποστηρικτής τους
και ευλογημένος συνοδοιπόρος τους.
Τα παλιά αυτά βιβλία αν τα καλοκοιτάξεις δεν φέρουν τίτλος
μα ονόματα, χαρακτήρα και μιλάνε με την ίδια της
ποίησης σιωπή.
Σαν πέφτει το σκοτάδι απλώνουν τις σελίδες τους και γίνονται
μαύρα πουλιά.
Με τα μυστήρια μουσικά κελαηδίσματα τους γδέρνουν τον χρόνο και
σχηματίζουν μια φτερωτή αγέλη που σηκώνει το ανάστημα της στο
σκοτάδι και στον φασισμό.
Το σύμπαν ενορχηστρώνει άψογα τις κινήσεις των χεριών,
των βλεμμάτων και των μουσικών οργάνων…
Εμένα οι φίλοι μου εδώ και σαράντα χρόνια παλεύουν στη σκηνή.
Είναι μεγάλη τιμή για εμένα ν’ ανοίγουν τα βιβλία της
ζωής τους και σε ένα υποκεφάλαιο της να μετουσιώνουμε χαμηλόφωνα
στον αθάνωρα της τέχνης την ποίηση μου και την μουσική
τους μαζί.
Άλλα σαράντα στην σκηνή τους εύχομαι.
Και να τους θυμίσω πως μπάντα σημαίνει βαράμε όλοι μαζί…

.
(Φωτογραφία: Ιωάννης Κολιόπουλος)