Κοινοποιησεις

 

 

Ζούμε σε μια παράξενη εποχή.
Με στραβές μύτες.
Με στραβά μάτια.
Με στραβούς κώλους.
Και με ύποπτες προθέσεις.
Ζούμε σε μια παράξενη εποχή.
Με παρασιτικούς οργανισμούς.
Με παρασιτικούς πολιτικούς.
Με παρασιτικούς εθνοπατέρες.
Ζούμε σε μια λάθος εποχή.
Με φτωχά συναισθήματα
Με φτωχές ιδέες.
Με φτωχά πνεύματα.
Ζούμε σ’ ένα κόσμο
Που έχει ξεχάσει τ΄όνομα του.
Πιστέψαμε στις ζωές των άλλων και χάσαμε τις δικές μας.
Μας πείσανε πως φταίει ο μετανάστης.
Μας πείσανε πως φταίει ο συνάνθρωπος μας.
Κι εμείς συμφωνήσαμε.
Ρίξαμε με μανία νερό στα μούτρα του άστεγου.
Ρίξαμε με οργή την ευθύνη στον άνεργο
που δεν κατάφερε να ζήσει την οικογένεια του.
Ρίξαμε με θάρρος τον εαυτό μας στην μηχανή
που θα μας θερίσει.
Ζούμε σ’ ένα ολέθριο εφιάλτη.
Το κράτος μας χτυπά στα πλευρά, στα μούτρα και στ΄αρχίδια…
Στράβωσαν λοιπόν οι μύτες, τα μάτια και οι κώλοι μας.
Στράβωσαν τόσο πολύ οι προθέσεις μας
που ξεχάσαμε πως το μόνο όπλο του ανθρώπου
είναι να παραμείνει άνθρωπος.
Να υψώσει την γροθιά και να αντισταθεί στην κάθε αρχή
που του επιβάλλει αυτή την στείρα κανονικότητα.
Να υψώσει την γροθιά και να φωνάξει
πως μονάχα η αλληλεγγύη ξυπνά την συλλογική μνήμη.
Και πως ο άνθρωπος έξω από κάθε δόγμα
δεν φοβάται τον φασίστα, τον ρατσιστή και τον αφέντη
που τον οδηγεί σταδιακά
σ΄αυτό τον βόθρο όπου θα κληθεί
να ζήσει σαν παράσιτο
να ευτυχήσει σαν παράσιτο
και να πεθάνει θλιμμένος
και πνευματικά νηστικός.
Οι μηχανές δεν έχουν ψυχή.
Το σύστημα δεν έχει συναισθήματα.
Το κράτος δεν έχει φωνή.
Σ΄αυτά λοιπόν θ΄αναμετρηθούμε
Μ΄αυτά θα τους νικήσουμε…
Με την ψυχή τα συναισθήματα και την φωνή μας.
Κάτω οι φασίστες

.
(Ζωγραφικό έργο -λεπτομέρεια- | Ο Δράκος και ο ποιητής)