Κοινοποιησεις

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΚΗ ΣΕΡΕΤΗ

Η Θυσία του Αβραάμ δραματοποιεί το γνωστό επεισόδιο της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο Αβραάμ δέχεται την εντολή από το Θεό να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ, θυσία που αναιρείται τελευταία στιγμή, με θεϊκή παρέμβαση.

Το έργο αυτό της Κρητικής Αναγέννησης (17ος αι.) -ένα ποιητικό κείμενο, με ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο στίχο, με γλωσσικές ιδιορρυθμίες λόγω της κρητικής διαλέκτου στην οποία είναι γραμμένο-, αποδίδεται από ορισμένους στον Βιτσέντζο Κορνάρο, ανεβαίνει σπάνια και συνήθως αντιμετωπίζεται ως βιβλικό «μυστήριο», ή τελετουργικό δρώμενο.
Πρόκειται ωστόσο, για κανονικό θεατρικό κείμενο, υπόδειγμα λαϊκής τέχνης και ποίησης, που απηχεί ένα βαθιά ανθρώπινο δράμα, συγκινητικό και άμεσο.

Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Σκηνοθέτης.

Αντιλαμβάνομαι την ομορφιά της «Θυσίας…», κοιτώντας τις φωτογραφίες – σα να χρειάζομαι μια επιπλέον απόσταση, ή γιατί, την ώρα της παράστασης, η προσοχή μου ψάχνει ακόμη τις ατέλειες.
Κάθε βράδυ, ο αγώνας να τιθασευτεί το έμμετρο ομοιοκατάληκτο κείμενο, κάθε βράδυ, κάθε φορά ο ίδιος αγώνας, γιατί τίποτα δεν έχει κατακτηθεί μια για πάντα, γιατί ο ηθοποιός οφείλει να κατακτάει εκ νέου τα πάντα επί σκηνής, κάθε φορά.

Μια ισορροπία, πριν το κλάμα γίνει κλαψούρισμα, πριν ο δεκαπεντασύλλαβος καταλήξει σε μονοτονία, πριν το δράμα κατρακυλήσει στην πλαγιά της παρωδίας, μια ισορροπία στην οδύνη.
Η γλώσσα, η κρητική διάλεκτος, αναγνωρίσιμη αλλά όχι απολύτως οικεία, ένα παραξένισμα στο σύγχρονο αυτί, ένα στοιχείο θεατρικότητας, όπως κι ο δεκαπεντασύλλαβος, μια ωφέλιμη ένταση ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία..

Σκέφτομαι, όσο παρακολουθώ την παράσταση της «Θυσίας…», ότι πηγαίνουμε στο θέατρο επίσης για να ακούσουμε τη γλώσσα μας, για ν’ ακούσουμε τις άπειρες δυνατότητές της, την καθημερινότητά της και την υψηλή της ποίηση, τη σκληρότητά της και την απροσμέτρητη τρυφερότητά της, το γέλιο και το δάκρυ της, το παρελθόν της και το παρόν της, για να εγγυηθούμε το μέλλον της.

Με συγκινούν ιδιαιτέρως δυο διαδοχικές μικρές σκηνές: εκείνη που ο Αβραάμ προσπαθεί να ξυπνήσει τον Ισαάκ και να τον ντύσει και η αμέσως επόμενη που η Σάρα δίνει τα απίδια στον ανυποψίαστο γιο της για να ‘χει κάτι να τρώει στον δρόμο για το βουνό όπου πρόκειται να θυσιαστεί.
Ο υπηρέτης, η φωνή της λογικής και της «κοινωνίας», επιμένει ότι όλα είναι ένα κατασκεύασμα του μυαλού του Αβραάμ, μια ονειροφαντασία, μα κι ο ίδιος Αβραάμ λέει από την αρχή -και του το επαναλαμβάνει λίγο αργότερα και η Σάρα-, ότι δε ξέρει αν είναι ξύπνιος ή αν κοιμάται και βλέπει όνειρο κακό.
Αν περπατούν αργά, είναι για να μη ξυπνήσουν, για να μην επανέλθουν στη ζωή, γιατί ανήκουν σ’ ένα όνειρο, σ’ έναν –τον- άλλο κόσμο.

Με συγκινεί η «διαθήκη» του Ισαάκ, λίγο πριν να τον σφάξει ο Αβραάμ, όταν αφήνει όλα τα υπάρχοντά του, τα τετράδιά του και το κασελάκι με τα παιχνίδια του, στον Ελισεέκ, τον παιδικό του φίλο.
Μια κόκκινη γραμμή χωρίζει διαγώνια το τοίχο του βάθους, μια κόκκινη υποψία ότι η θυσία μπορεί να έγινε τω όντι.
Μπορεί η απόλυτη πίστη σ‘ έναν –όποιον- Θεό, να δικαιολογήσει μια, οποιαδήποτε, πράξη βίας;
Η αίσθηση ακριβώς στο τέλος του έργου, ότι ο Ισαάκ είναι όντως νεκρός, κι ότι έρχεται από τον Άδη, αυτό λένε όλοι, ακόμη κι ο Ισαάκ ο ίδιος, και η μάνα του δεν τον αναγνωρίζει αμέσως, σαν μια ανάποδη Νέκυια, αλλά τι μπορεί να είναι αυτό που γυρίζει από τον κάτω κόσμο;
Τι σημαίνει «θυσιάζω», αν δε θυσιάζω ό,τι αγαπώ περισσότερο;
Η θρησκευτική πίστη, λέει ο Κίρκεγκωρ μιλώντας ακριβώς για τον Αβραάμ, είναι ένα άλμα στο παράλογο κι αυτό ζούμε ακριβώς σήμερα, ανά τον κόσμο.

Αν πιστεύει στον Θεό; αναρωτιέται ο Ζενέ μιλώντας για τον Ρέμπραντ κι απαντάει:
όχι όταν ζωγραφίζει, γνωρίζει τη Βίβλο και την χρησιμοποιεί.
Το «χαρούμενο» τέλος με τα εμβόλιμα αποσπάσματα από το «Φόβος και Τρόμος» του Κίρκεγκωρ, το τέλος γύρω από το χαμηλό τραπέζι, ο γάμος της Κανά ή ένας δείπνος μυστικός, μια άλλη παράσταση, λίγο πριν το τέλος, μια ματιά «ειρωνική» ίσως σε ό,τι προηγήθηκε ή μήπως [και] στο θέατρο του καιρού μας;
Αν πιστεύω στον Θεό; όχι, τη στιγμή που σκηνοθετώ.
Γνωρίζω τη Βίβλο και τη χρησιμοποιώ.
Πιστεύω στο Θεό που έχουμε μέσα μας και που μας βοηθάει να υψωνόμαστε πάνω από τον πόνο μας.

Από το σημείωμα του σκηνοθέτη:

«…Νοιώθω μεγάλη συγκίνηση διαβάζοντας αυτό το έργο της κρητικής αναγέννησης, που μερικοί αποδίδουν στον Βιτσέντζο Κορνάρο, στηριζόμενοι σε υφολογικές και λεξιλογικές ομοιότητες με τον Ερωτόκριτο.
Αυτή η συγκίνηση, ξέρω πολύ καλά ότι προέρχεται από το καθαρά ανθρώπινο υπόβαθρο των προσώπων του έργου, από τον εσωτερικό σπαραγμό τους…»

Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Ηθοποιός

Ο Αβραάμ ως ρόλος, μου δημιουργεί πολλά ερωτήματα ακόμα και τώρα που ανέβηκε το έργο κι έχω επιλέξει τη σκηνική πορεία του με τον σκηνοθέτη μου.
Ερωτήματα και ως ηθοποιό και ως πατέρα.
Πως έπρεπε να τον κρίνω; Πως έπρεπε να τον δω;
Με τα σημερινά δεδομένα; Μέσα στο βιβλικό πλαίσιο;
Και πάλι πως να τον δικαιολογήσω; Είναι τόσο πωρωμένος;
Ναι, αλλά ο Θεός του έδωσε στο παρελθόν σημάδια.
Ελπίζει σε νέο θαύμα;
Το αναφέρει και ο ίδιος στο έργο.
Υπηρετεί πιστά;
Τι είναι η πίστη; Πόθος; Πάθος;
Πως τον βλέπουν οι άλλοι;
Πως το λες στη γυναίκα σου;
Πως το αποκαλύπτεις στο παιδί;
Και πως κάνεις την οποιαδήποτε θυσία και κυρίως την ανθρώπινη και δη του παιδιού σου;
Τραγικός ήρωας, που όμως τη γλιτώνει;
Όλα τόσο δύσκολο να τ’ απαντήσεις και τόσο μεγάλη πρόκληση να τα ψάξεις και να αναμετρηθείς μαζί τους στη σκηνή..


logo_angelus_novus_6X6cm ANGELUS NOVUS

Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία

Τηλ.: 6945-37.38.11 – www.angelusnovus.grdakonst@thea.auth.gr

Δελτίο Τύπου

Αθήνα, 4/4/2018

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ

Ανωνύμου [Βιτσέντζος Κορνάρος;]

στο θέατρο Σταθμός από 13 Απριλίου 2018

σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη

«Η θρησκευτική πίστη ως ένα άλμα στο παράλογο» (Κίρκεγκωρ)

trailer : https://youtu.be/DEMC6jDumhU

Η Θυσία του Αβραάμ δραματοποιεί το γνωστό επεισόδιο της Παλαιάς Διαθήκης [Γένεσις ΚΒ΄], όπου ο Αβραάμ δέχεται την εντολή από το Θεό να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ, θυσία που αναιρείται τελευταία στιγμή, με θεϊκή παρέμβαση.

Το έργο αυτό της Κρητικής Αναγέννησης (17ος αι.) -ένα ποιητικό κείμενο, με ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο στίχο, με γλωσσικές ιδιορρυθμίες λόγω της κρητικής διαλέκτου στην οποία είναι γραμμένο-, αποδίδεται από ορισμένους στον Βιτσέντζο Κορνάρο, ανεβαίνει σπάνια και συνήθως αντιμετωπίζεται ως βιβλικό «μυστήριο», ή τελετουργικό δρώμενο.
Πρόκειται ωστόσο, για κανονικό θεατρικό κείμενο, υπόδειγμα λαϊκής τέχνης και ποίησης, που απηχεί ένα βαθειά ανθρώπινο δράμα, συγκινητικό και άμεσο.
Οι χαρακτήρες του, με την ειλικρινή έκφραση του πόνου τους και της απορίας τους μπροστά στην επικείμενη απώλεια του παιδιού τους, με την εσωτερική τους πάλη για να αποδεχθούν τη θυσία που τους ζητάει ο Θεός, παραπέμπουν σε αληθινούς ανθρώπους και όχι σε εγκεφαλικά κατασκευάσματα.

Ένας εφιάλτης, που μοιράζονται από κοινού ο Αβραάμ, η Σάρα, και ο Ισαάκ.
Μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας, σηκώνει το μαχαίρι για να σκοτώσει τον γιο.
Η θυσία του Ισαάκ, ακόμη κι αν τελευταία στιγμή απετράπη με θεϊκή παρέμβαση, συνετελέσθη κατά κάποιον τρόπο. Έγινε, ακόμη κι αν δεν έγινε τω όντι.
Γιατί έγινε μέσα στο μυαλό των πρωταγωνιστών του δράματος.
Γιατί πίστεψαν ότι θα γίνει και δέχτηκαν να την κάνουν.
Γιατί μετά από αυτό δεν μπορούν να είναι ποτέ πια εντελώς οι ίδιοι.

Στην παράσταση, η ουσιαστική δράση είναι εσωτερική, λαμβάνει χώρα εντός των προσώπων.
Παρακολουθούμε στην πραγματικότητα την ψυχολογική εξέλιξή τους, από την έκπληξη και το σπαραγμό στην πλήρη αποδοχή του αναπόφευκτου.
Η όψη είναι σύγχρονη και απλή.
Άλλωστε, αν παρατηρήσουμε καλά, ο ποιητής της Θυσίας ,δεν επιδιώκει καμμιά ιστορική αναπαράσταση, αντιθέτως εκσυγχρονίζει κι αυτός, μεταφέρει στο χρόνο του και την κοινωνία του, μια παλιά ιστορία…

Από το σημείωμα του σκηνοθέτη:

«…Νοιώθω μεγάλη συγκίνηση διαβάζοντας αυτό το έργο της κρητικής αναγέννησης, που μερικοί αποδίδουν στον Βιτσέντζο Κορνάρο, στηριζόμενοι σε υφολογικές και λεξιλογικές ομοιότητες με τον Ερωτόκριτο. Αυτή η συγκίνηση, ξέρω πολύ καλά ότι προέρχεται από το καθαρά ανθρώπινο υπόβαθρο των προσώπων του έργου, από τον εσωτερικό σπαραγμό τους…»

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης

Μουσική: Κωστής Βοζίκης

Κίνηση: Ίρις Νικολάου

Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Mακιγιάζ: Μελίνα Γλαντζή

Βοηθός σκηνοθέτη: Στεργιάνα Τζέγκα

Βοηθός σκηνογράφου: Αμαλία Θεοδωροπούλου

Παίζουν: (με σειρά εμφάνισης)

Μιχαήλ Afolayan [Άγγελος]

Ιωσήφ Ιωσηφίδης [Αβραάμ]

Δέσποινα Σαραφείδου [Σάρα]

Στεργιάνα Τζέγκα [Ταμάρ]

Τάσος Τσούκαλης-Δημητριάδης [Σιμπάν]

Δημήτρης Φουρλής [Ισαάκ]

Φωτογραφίες : Βαγγέλης Πουλής

Video trailer : Γρηγόρης Πανόπουλος

Artwork : Ήρα Σταματοπούλου

Παραγωγή: ANGELUS NOVUS

Συντονισμός παραγωγής: Goodheart Productions

Παραστάσεις: Από 13 έως 29 Απριλίου 2018

Παρασκευή – Σάββατο ώρα 21:15, Κυριακή ώρα 18:00

Την Κυριακή 15 Απριλίου, η παράσταση θα γίνει στις 17:00 και θα ακολουθήσει συζήτηση με διακεκριμένο προσκεκλημένο.

Πρεμιέρα: Παρασκευή 13 Απριλίου 2018

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Θέατρο Σταθμός

Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα TK.10437 (20μ. από το σταθμό μετρό Μεταξουργείο)

Εισιτήρια: 15 €, 10 € (φοιτητικό, συνταξιούχων), 5 € (ανέργων, ατέλειες)

Ομαδικό άνω των 10 ατόμων: 10 €

Προπώληση VIVA: Ειδικές τιμές 13 € και 8 € (φοιτητικό, συνταξιούχων, ομαδικό)

Κρατήσεις στη VIVA και στο ταμείο του θεάτρου, τηλ: 211.4036.322.

Ώρες ταμείου 6:00μμ – 9:00μμ.

Πλήρες ιστορικό της ομάδας ANGELUS NOVUS, φωτογραφίες από τις προηγούμενες παραστάσεις της, έγκριτες κριτικές, στο: www.angelusnovus.gr

Για το ανέβασμα της «Θυσίας του Αβραάμ», η ομάδα ANGELUS NOVUS επιχορηγήθηκε από το ΥΠΠΟΑ.

trailer : https://youtu.be/DEMC6jDumhU

fb page : https://goo.gl/WvgEGm