Κοινοποιησεις

Θα περιμένω… όσο χρειαστεί.

Πόσο μπορεί ν αργήσεις; Βδομάδες, μήνες, χρόνια;
Θα περιμένω να σε ξαναδώ.
Να μπώ στο αυτοκίνητό σου, να σε βλέπω να οδηγείς, να πιάνω το χέρι σου και να γέρνω στον ώμο σου.
Να βρέχει, να θολώνουν τα τζάμια, να σκύβεις να με φιλάς, να μη χορταίνεις τα χείλη μου, να κρατώ το πρόσωπό σου, να φιλάω αργά το πηγούνι σου, να ερεθίζουν το δέρμα μου τα γένια σου, να κατεβαίνω στο λαιμό σου, να βάζω τις άκρες των δαχτύλων μου στο στόμα σου, να τις δαγκώνεις ελαφρά και μετά να με φιλάς πάλι…

Τα χείλη σου, ούτε εγώ τα χορταίνω, δε χορταίνω να τα νοιώθω ενωμένα με τα δικά μου, να κατεβαίνουν σ’ όλο μου το σώμα, να μου μιλούν και ξαφνικά να με φιλάνε, την ώρα που καπνίζεις τα φιλάω πάλι, μπλέκω τη γλώσσα μου στον καπνό σου…
Τα χέρια σου, που μ’ αγκαλιάζουν σφιχτά μέχρι ν’ ακουστεί κρακ, μου βγάζουν το φόρεμα, χάνονται ανάμεσα στα πόδια μου, με κρατούν από τη μέση και με βάζουν να καθίσω επάνω σου, μου χαϊδεύουν τα μαλλιά, μπλέκονται σε αυτά, σπρώχνουν το πρόσωπό μου προς το μέρος σου…
Δε τα χορταίνω τα χέρια σου…

Θα περιμένω…να σε κρατήσω λες και είναι η τελευταία μας φορά.
Να στέκεσαι όρθιος, να γονατίσω μπροστά σου, να σε βλέπω να κλείνεις τα μάτια σου και να απολαμβάνεις, να μένεις στα χείλη μου ως το τέλος και λίγο πιο μετά.
Δε θέλω να φύγεις, μείνε εκεί ως το τέλος.
Να ξαπλώνω στο στήθος σου, να το φιλάω, να τραβάω το σταυρουδάκι σου, να μη τελειώσει αυτή η στιγμή και φύγεις πάλι…

Θα περιμένω…για όλα αυτά θα σε περιμένω.

Ανθή Πάνου