Κοινοποιησεις

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ  για την ‘’πικρούλα των τριάντα’’:

“Κοίταζα εκείνους τους άντρες κι εκείνες τις γυναίκες που πάνω τους πλανιόταν ακόμα ένα άρωμα νεότητας έτσι όπως μια ακτίνα ήλιου χρωματίζει τα σύννεφα πριν τη βροχή.(…)
Με το αλκοόλ και το κέφι, τα πρόσωπα ξανάβρισκαν κάπως την πρώτη τους νεότητα κι αυτά τα πλάσματα που στην καθημερινή τους ζωή ήταν μεταμφιεσμένα σε γενικούς διευθυντές, σε υψηλά επιχειρηματικά στελέχη, ξαναγίνονταν σκανταλιάρικα πιτσιρίκια.
Ήμασταν τριαντάρηδες, η ηλικία των πρώτων απολογισμών, της κοιλίτσας που αρχίζει να φουσκώνει, της αρχόμενης φαλάκρας.
Αρκετά νέοι ακόμα για να σπαταλούμε την ενεργητικότητά μας, αρκετά μεγάλοι για να ξέρουμε πως ορισμένοι δρόμοι ήταν πια κλειστοί.
Μερικοί ένοιωθαν ήδη ξεγελασμένοι απ’ τη μοίρα, άλλοι πρόσμεναν τη τύχη που θα τους αντάμειβε για τις θυσίες τους.
Η ανεμελιά είχε περάσει πια, η αθωότητα δε θα ξαναγύριζε ποτέ.
Τριάντα χρόνια: είναι η στιγμή που οι «αντροτραγανίστρες» μεταμορφώνονταν σε μητέρες και οι ρομαντικοί εξεγερμένοι, σε γραφειοκράτες.
Είτε το θέλουμε είτε όχι η ηλικία αυτή, είναι μια φυλακή που μας καταδικάζει σε μια εποχή, σε μια γλώσσα, σε ένα στυλ.(…)
Αναρωτιόμουν πως θα γερνούσαμε, με ποιόν  τρόπο ο χρόνος θα μας τσάκιζε ή θα μας φερόταν καλά”