Κοινοποιησεις

 

” η νύχτα με συμφέρει ” λέει ο Νίκος Καρούζος.
Επειδή τη νύχτα ζεις σ’ ένα κόσμο
που δε θέλει πια να ζει στο όριο, (συμπλήρωσε..)

Κάποιες φορές, η απόσταση εκμηδενίζεται
σα τη χαρμολύπη ενός κομήτη.
Ο χρόνος γίνεται η πραγματική ζωή που είναι πάντα “Αλλού” .
Και οι ανάσες μέσω των πλήκτρων είναι σαν οι εκπνοές
που γίνεται ο συνδετικός κρίκος
που μπορεί να τα γαμήσει όλα.
Όπως σπιθίζει το τσιγάρο παίρνουν φωτιά
και οι σκέψεις.
Λες κι αυτή η γυναίκα είναι ξώτικο.
Και το μυαλό της,
δε στροφάρει όπως τα συνηθισμένα.
Σα να δουλεύει αλλιώς.
Ακατανόητο τι παίζει με την πάρτη της.
Αδυνατώ να την κατανοήσω
αλλά δε με νοιάζει κιόλας να το εξηγήσω καν.
Είναι τόσο οικείο αυτό το άγνωστο και η σιωπή της.
Με κάνει δημιουργικό.
Δε ξέρω καν αν με γουστάρει ή αν
τη γουστάρω όσο λεω.
Αν μου μιλάει επειδή κάτι της κάνω.
Ή αν θα προκύψει.
Θα καταπιώ ένα σκέτο ουίσκι και θα μου περάσει,
ψέμματα.
Κι ύστερα
” γέρικος λύκος και τυφλός η μνήμη όταν πεινάσει ”
όπως κι απόψε.
Σα τον καπνό του λαθραίου τσιγάρου να τυλίγεται στο λαιμό μου,
με πετυχαίνει μόνο
και ψιθυρίζοντας μου λέει
” μάλιστα “.
Κι ύστερα να συσπάται
πάνω στην πιο ακατανόητη στιγμή να χάνεται.
Ανάσες,
τσιγάρα,
γράμματα κουμπιά.
Ένα, δυο, τρία,
λάθη συντακτκά.
Οι σπάνιες σιωπηλές αυτές στιγμές αγγίζουν την αιωνιότητα.
Και το μυαλό μου,
απορρυθμισμένο με τον πιο άναρχο τρόπο
κι εκείνη τόσο πιο κοντά σε μένα.
Επειδή,
ζει σ’ ένα κόσμο που δε θέλει πια να ζει στο όριο.

(Φωτογραφία εξωφύλλου:  Ana Cav)