Κοινοποιησεις
Είναι η μοναξιά ενός ερωτευμένου
Όπου και αν βρεθεί αναζητεί εσένα.
Το πρόσωπο σου και τη ζέστα του κορμιού σου.
Τη σιωπή σου και το γέλιο σου.
Τη μυρωδιά των άστρων σου τις νύχτες
και το φως των ματιών σου τα πρωινά.
Τα πρωινά με το λευκό φως ,
τις ανοιχτές κουρτίνες.
Τα μπλε πατζούρια σ’ένα κυκλαδίτικο νησί.
Με ένα παράθυρο δίπλα στην σκιερή υγρασία των χόρτων
και με τα φιλιά σου να σέρνονται σε όλο μου το κορμί.
Σαν τα χείλια σου να μην μπορούν να με αγγίξουν
και με μανία προσπαθούν να γευτούν τη σάρκα μου.
Με χέρια που χαιδεύουν πάντα βαθιά και ανεπιτήδευτα,
με αφή από στάχτη και φύλλα αγριοκερασιάς.
Κι έπειτα φεύγεις,
κι όλο το κενό σε μένα το χρεώνω.
Λέω, πως είναι δικό μου λάθος
που η ευτυχία είναι μακριά,
που εδώ το γκρίζο είναι το μόνο χρώμα .
Μα είναι αυτή η μοναξιά του ερωτευμένου
που τίποτα δεν αφήνει να υπάρξει
πέρα και έξω από σένα .
Προηγούμενο άρθροΣκρίπτα Αμάν/εντ.
Επόμενο άρθροΕγωισμός
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.