Κοινοποιησεις
 
Τι άλλο ήταν στην θλίψη;
Τα φύλλα χλωμά
Πέφτουν στο πάτωμα
Τής ψυχής μου
Τα δωμάτια κενά
Γράφουν τις ύστατες στιγμές
Ενός άθλιου
Ημερολογίου καταστρώματος
Το ερώτημα δεν ήταν
Αν ζούμε
Αλλά πως ζούσαμε
 
Οι στιγμές δεν θα γραφτούν
Αλλά οι συντετριμμένες λέξεις
Ένας θρήνος
Για την ανύπαρκτη πιθανότητα
Να τις ζήσουμε
Προηγούμενο άρθροΑντίδωρα
Επόμενο άρθροΔεν θα μπορούσα να πω
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.