Κοινοποιησεις

Ανάμεσα σε αυτά που ήταν δια ροπάλου απαγορευτικά για έναν
μαθητή γυμνασίου και λυκείου-θυμάμαι όταν πήγαινα στο σχολείο-
το κάπνισμα κατείχε την πρώτη θέση. Κύρια αιτία αποβολών,
κακής διαγωγής, παραπόνων, ακόμα μεγαλύτερων απαιτήσεων από τους
γονείς και τους δασκάλους.

Μόλις δέκα μέτρα έξω από το σχολείο όπου βρίσκομαι καθημερινά
υπάρχει ένα παιδί που περιμένει ανυπόμονα να μεγαλώσει.
Χωρίς κανένα φόβο μήπως και τον τσακώσει ο διευθυντής,
με όλη την ενήλικη ρουτίνα που έχει αντιγράψει από κάποιον μεγάλο,
τραβάει σιγά σιγά τις τζούρες του μέχρι το πρώτο κουδούνι.

Παρακάτω υπάρχει μία λίστα υλικών που ζητάει το νηπιαγωγείο από
τα παιδιά και τους γονείς τους.
Περιορίζοντας την ελευθερία του θηλυκού και παραχωρώντας πάσα
ελευθερία στο αρσενικό, θέτει τους σκοπούς τους οποίους οφείλει
να εκπληρώσει λίγο αργότερα, όταν το κορίτσι θα γίνει γυναίκα.
Κουζίνα, μαγείρεμα, ξεσκάτισμα, παιδιά, γατιά, σκυλιά, και λίγα
ψεύτικα φρούτα για λίγο απόσταμα, να ηρεμήσει.
Οι προσδοκώμενοι σκοποί της κοινωνικής νόρμας (;) προθερμαίνουν επιδέξια
την είσοδο των γυναικών στον παραδοσιακό “στείβω” της μάχης και
μάλιστα με τη συνταγή… εκπαιδευτικού.

“Ο δάσκαλος έχει πάντα δίκιο, Γιαννάκη…”

Οι διακρίσεις, οι πατριαρχικοί αυτοματισμοί της κοινωνίας,
τα έμφυλα στερεότυπα που υγραίνουν τους κροτάφους μας από την
αγανάκτηση είναι πολλές φορές πιο αισχρές από όλες τις φουριόζες
προσπάθειες παιδιών να βάλουν στο στόμα τους το τσιγάρο.
Όσοι προσπαθούν να βάλουν στο μυαλό των παιδιών ένα μάτσο μαθητικές
πράξεις που θα αποδεικνύουν την ανωτερότητα, την πρωτοκαθεδρία και την
ασυλία του αρσενικού, του ΔΥΝΑΤΟΥ, του βαρβάτου, αυτός είναι
που πρέπει να απομακρυνθεί από τη σχολική πραγματικότητα και,
τελικά, να έρθει με τον κηδεμόνα του αύριο πάλι.

.