Κοινοποιησεις
Η ήττα ήταν όπως αποδείχθηκε
φανερά εκ των υστέρων
το μοναδικό μας πεπρωμένο.
Βέβαια αναρωτιέσαι εύλογα
γιατί ψάχνω ακόμα μαθήματα ιστορίας.
Έχουν πολλάκις στοιχειώσει πόλεμοι
μεταξύ δύο ψυχών το ευκρινές στερέωμα
ολόκληρων ζωών ανθρώπων
κι ας μην τις έγραψε ποτέ καμιά εφημερίδα
κι ας ήταν πάντα οι πρώτες σφαίρες
με πούπουλα και αυθορμητισμό.
Στο τέλος έπεφταν οι αναγνωριστικές βολές
Στρατηγικές να δείξουν τάχα πως έρχονται ενισχύσεις.
Δεν ήρθαν ποτέ.
Έτσι έπεφτε η αυλαία πάντα των μεγάλων ερώτων μας.
Δίχως καθόλου αξιοπρέπεια, δίχως μια πάλη για κάτι
δίχως σκέψεις περί απώλειας πεπρωμένου
δίχως στεναχώριες στην όψη της σκουριάς
στην αφή ενός ακόμα νεφεληγερέτη του κόσμου
βιαστικά αναζητώντας την εγκατάλειψη.
Κι όλα τα μικρά φώτα της διαδρομής στην αρχή
αποδείξεις να φανερώσουν στον εχθρό ένα πέρασμα.
Κι όλες εκείνες οι κροτίδες ευτυχίας
τεχνάσματα για να στηθούν σωστά οι νάρκες.
Ο εχθρός νίκησε
ειρωνεία που μόνο έτσι επήλθε η λύτρωση.
Προηγούμενο άρθροΈφυγα… Είχα αποφασίσει να νικήσω.
Επόμενο άρθροΚαίγομαι, μέχρι να γίνω στάχτη
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.