Κοινοποιησεις
Ένα κλασσικό αλκοολικό βράδυ.
Σε ποιον να μιλήσω και να καταλάβει;
Να έζησε ότι ζω και να πόνεσε ότι πονάω;
Όταν αρχίζει να γράφεις όπως τότε,
όταν δεν είχε πεθάνει το παιδί,
να φοβάσαι!
Μπαλάντες για φόνους τραγουδάνε για φεγγάρια που κοιτούν,
για την ανάγκη για γράψιμο
και για τους νεκρούς πενθούντες.
Φοβάμαι να ομολογήσω τις σκέψεις μου
ακόμα και σε αυτό το χαρτί .
Η ζωή μου μοιάζει με διαλείμματα από το όνειρο
και επιστροφή ξανά στην τρέλα.
Η επιστροφή στον εαυτό σου προυποθέτει μοναξιά .
Αυτή τη γυναίκα με τα γκρίζα μαλλιά,
την αποζητάς μανιωδώς .
Εξέγερση όλη σου η ζωή για το αναφαίρετο δικαίωμα της μοναξιάς.
Ταυτόχρονα μια προσπάθεια να διώξεις το μίσος σου για αυτήν .
Εμμονή η ιδέα της
Παθολογική η σχέση σας
Η απόλυτη έκφραση της ελευθερίας είναι η μοναξιά.
Όπως η αυτοκτονία παγιώνει το ατέλειωτο της απόλυτης άρνησης,
έτσι και η μοναξιά | διαλύει τους κανόνες
των κάθε ορίων της ως άπειρον ελευθερίας.
Προηγούμενο άρθροParis. Street Art
Επόμενο άρθροΩΡΑΙΟΤΕΡΑ
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.