Κοινοποιησεις

Αυτός ο μπάτσος δολοφόνος φανταζόταν πως ήταν ο
νόμος, κι όταν πατούσε τον άτυχο George Floyd στο λαιμό
και τον έκανε να ουρλιάζει, αγρίευε κι άλλο.

Χωρίς να τον κοιτάζει, με το ένα χέρι στην τσέπη,
με σφιγμένο το στόμα από το μίσος για τον άνθρωπο,
συνέχισε μέχρι που τον είδε να πεθαίνει από ασφυξία.

Έτσι του πήρε την τελευταία ανάσα, με ευχαρίστηση.

Δεκάδες άνθρωποι σταματημένοι απλά τον κοιτούσαν και τον άκουγαν να
λέει “δεν μπορώ να αναπνεύσω”, μάρτυρες του περιστατικού που φωτογράφιζαν
και βιντεοσκοπούσαν το θέαμα, αυτά τα ολόκληρα πέντε λεπτά του μαρτυρίου του
και ούτε ένας δεν βρέθηκε να πλησιάσει και να τσακίσει το πόδι του μπάτσου,
που αφαιρούσε μια ζωή μπροστά στα μάτια τους.

Ίσως από φόβο ή ίσως απλώς να τους αρκούσε που  βιντεοσκοπούσαν όλη
τη βία της εξουσίας.

Μαλακία ή αυτοτύφλωση;

Εγώ, πάντως, σας την φυλάω και συνεχίζουμε…

Προηγούμενο άρθροAntonio Porchia | Ο έρωτας
Επόμενο άρθροΝάνσυ Δανέλη | Η τελευταία ανάσα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.