Κοινοποιησεις

Photo credits ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “ΣΚΕΤΟ JACK”

Πάει καιρός που δεν τρομάζω στον ύπνο
και στο κούφιο μου
δεν αντηχεί κανεις
οι μέρες καρφώνουν ρωγμές στο τοίχο
κι απο σάρκα σε σάρκα το σώμα ξεχνιέται
οι τριάντα τέσσερις γενέθλιες πτώσεις
τρίμματα καπνού στο πάτωμα
που βαριέμαι να μαζέψω
οι νάιλον σακκούλες
αξιοθέατα ασφυξίας
κάνε μια βόλτα και δες
όσες ανάσες δεν πήρες
κι όταν με ρωτάνε μια οδό
ανοίγω τα παράθυρα
που βλέπουν στο υπόγειο
και τους λεω πως δεν ειμαι απο δω
γιατί η άπνοια μαθαίνεται απο το ω προς τα πίσω
όπως η φθορά απο το τέλος
και η λέξη “αργά”
η μόνη
που έρχεται στην ώρα της
όπως αλλάζω θέμα στις συζητήσεις
η ακολουθία Φιμπονατσι
το αποτύπωμα του Θεού
η σπείρα στα δάχτυλα μας
οι άπειροι αριθμοί που οδηγούν
σε άπειρες συχνότητες
κι αν η λέξη “άπειρο”
εβρισκε εξήγηση μοναχα
στο κορμι της
δεν θα ειχα ένα ακαταστατο τραπέζι
για περίληψη ζωής
ενθύμιο ενός κάποιου συντελεσμενου μέλλοντα
για ό, τι
μας τσακίζει.