Κοινοποιησεις

Γριά, τσακισμένη από τα βάσανα ανηφορίζεις,
την εβδομάδα των παθών
να πας στην εκκλησιά
δαμάζεις τα δικά σου πάθη, ατίθαση γριά,
και την Μ. Παρασκεύη ανεβαίνεις την ανηφόρα
πού την βρίσκεις την δύναμη,Γριά;
Kαι στα ενενήντα με το ραβδί σου
επιμένεις να σκαλίζεις τη γη
– άλογο βαρβάτο –
γριά, που τη βρίσκεις τη δύναμη πια
κι ανθίζεις σαν ανυπόμονη αμυγδαλιά;
Aνυπότακτη γριά,
οι ρόζοι στα χέρια σου καρπίζουνε κάθε Λαμπρή
και γίνονται τριαντάφυλλα που διψάνε για ζωή.
Γριά, γλυκύ μου Έαρ,
αναβλύζεις απ’ τα σπλάχνα σου την Άνοιξη
και πεταρίζεις
έφηβη μέλισσα
από λουλούδι σε λουλούδι
για να γευτείς τη γλύκα του
πόσο ομορφαίνεις την στέρφα ύπαιθρο, γριά!
Γριά, που σε αγαπούν τα εγγόνια όλα του κόσμου
κι ο κόσμος όλος, καλαμπουρτζού γιαγιά,
έζησες το μαρτύριο της Παναγιάς που χάνει τα παιδιά της
πριν να προλάβει να εκπληρωθεί η νομοτέλεια,
πού παένεις τώρα με τις μαύρες μπέρτες να σκεπάζουνε τα ώμια σου
χωρίς να ξεκουράζεται
η θέλησή σου για ζωή;
Γριά, που έχεις όλα τα άστρα του ουρανού στο στόμα σου
να προσφωνούν τα εγγόνια σου
κι ας μην μελέτησες ποτέ
κι ούτε από τα μαύρα σου τα ρούχα τόσα χρόνια έχεις κουραστεί
ποιο μαγικό βοτάνι περιμάζεψες στην ποδιά σου
και βαστιέσαι ακόμα νέα και μυρωδάτη;
Γριά, όμορφη γριά,
αν δε σε λέγανε Αφροδίτη πάλι Αφροδίτη θα σε λέγαμε.

Προηγούμενο άρθρο«Η Ζωή Είναι Ωραία»
Επόμενο άρθροΡαφιναρισμένα αντίο
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην