Κοινοποιησεις
Θέλω να μιλήσω για τις γυναίκες αυτές
που πέρασαν όλο το βράδυ
ξάγρυπνες
κρατώντας σ’ ένα κρεββάτι νοσηλείας
το χέρι ενός μοναχικού
και το πρωί πριν τον αφήσουν
έσκυψαν και τον φίλησαν με συμπόνια
γιατί είδαν από κοντά
πόσο αγώνα έκανε
τον θάνατο να ξεγελάσει
για μια ακόμα φορά.
Για τις γυναίκες που όταν φτάσουν σπίτι
θα το ξεχάσουν όλο αυτό
και θα καταπιαστούν με τα καθημερινά
γιατί η ζωή δε σε ρωτάει
πόσο θάνατο είδαν τα μάτια σου
αλλά αν έχεις τη δύναμη
– παρ’ όλα αυτά –
να συνεχίσεις.