Κοινοποιησεις
 
Το ζούδι π’ όλο μέσα σου μαζώνεται κουβάρι,
φαρμακερό, σιχαμερό, δίχως ζωντάνιας χάρη,
που κι αν απλώνει κάποτες αναδευτά πλοκάμια,
δείχνει μ’ αυτό χειρότερη την άψυχή του αχάμνια,
των ζωντανών πιλάτεμα, φοβέρισμα του αγνώστου,
στη μέση πάτα το καλά και το κεφάλι λυώσ’ του
και ματαδός του με δαρμό ποδιών να γίνει λυώμα,
να μείνει τρίμματα, κι αν δεις πως θέλει κάτι ακόμα,
ρίξε πετρόλαδο, φωτιά βάλε, να γίνει στάχτη,
κι έτσι θα βγάλεις, άνθρωπε, για σε και γι’ άλλους τ’ άχτι.