Κοινοποιησεις

Δολοφονίες και κακοποίηση, στρατολόγηση, σεξουαλική βία, απαγωγές, επιθέσεις σε σχολεία και νοσοκομεία..
Αυτά διαβάζω κάθε μέρα και κάθε μέρα δοξάζω τον.. εαυτό μου που συνειδητά αποφάσισα να μη κάνω παιδιά.
Ακούς τη λέξη παιδί και αυτόματα σκέφτεσαι
παιγχνίδι, οικογένεια, αθωότητα, σχολείο..

Σκέφτεσαι όμως και χεράκια απλωμένα να σε αγκαλιάζουν, ματάκια πότε χαρούμενα, πότε δακρυσμένα,  να σε κοιτάζουν λες και είσαι όλος ο κόσμος τους..
Και ναι, ρε μαλάκα, είσαι!!
Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να ξαμολάς πολέμους δεξιά κι αριστερά, σκοτώνοντας τα παιδιά;
Μπήκες ποτέ στη θέση τους να δεις αν πονάνε, αν πεινάνε, αν διψάνε;
Έβαλες στη θέση αυτών των παιδιών, τα δικά σου;
Και ξέρεις, ε;
Δεν καταστρέφεις το μέλλον τους.  Το καταργείς εκ γενετής!!
Ευτυχώς, δε θα βρεθεί κανένα να με  ρωτήσει «μάνα γιατί με γέννησες;¨»..
Τί θα έλεγα;
Ότι τουλάχιστον 357 εκατομμύρια  παιδιά,  ζουν- μερικά μάλιστα πολύ κοντά- σε περιοχές που πλήττονται παγκοσμίως από συγκρούσεις.

Και ξαφνικά, επαναπροσδιορίζεται ο όρος  παιδική ηλικία,  με λέξεις όπως: λιμοκτονία, ακρωτηρισμός, βία και πόλεμος.

Συνεχίζοντας, διαβάζω, μια νέα έκθεση ενός διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού που εργάζεται για τα δικαιώματα των παιδιών, του  «Save the Children», που αποκαλύπτει πως  «ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε εμπόλεμες  ζώνες, έχει αυξηθεί περισσότερο από 75% από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, που ήταν περίπου 200 εκατομμύρια, ενώ το 2016 υπολογίζονται σε  περισσότερα από 357 εκατομμύρια παιδιά – περίπου 1 στα 6 παιδιά του κόσμου»!!

«Τα 165 εκατομμύρια από αυτά τα παιδιά, πλήττονται από συγκρούσεις υψηλής έντασης κι όσα ζουν σε τέτοιες περιοχές, συχνά δεν έχουν πρόσβαση σε σχολικές και υγειονομικές εγκαταστάσεις και είναι περισσότερο εκτεθειμένα στη βία», ενώ ταυτόχρονα, είναι ευάλωτα στις έξι σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών – δολοφονία και κακοποίηση, στρατολόγηση, σεξουαλική βία, απαγωγές, επιθέσεις σε σχολεία και νοσοκομεία και άρνηση ανθρωπιστικής βοήθειας.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ, από το 2010, ο αριθμός των παιδιών που σκοτώνονται και ακρωτηριάζονται, έχει αυξηθεί σχεδόν κατά 300%, ενώ τα περιστατικά άρνησης της ανθρωπιστικής πρόσβασης έχουν αυξηθεί κατά περισσότερο από 1.500%.

Η έκθεση που καταγράφει έξι σοβαρές παραβιάσεις κατά των δικαιωμάτων των παιδιών, αναφέρει σημαντική αύξηση στις δολοφονίες και τον ακρωτηριασμό παιδιών, στις επιθέσεις σε σχολεία και νοσοκομεία, σε απαγωγές, στη χρήση παιδιών ως στρατιώτες και στην άρνηση ανθρωπιστικής βοήθειας, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Επιπλέον σημειώνει, ότι τα στοιχεία σχετικά με τη σεξουαλική βία ήταν τόσο περιορισμένα λόγω του «στίγματος και της απόκρυψης σε πολλά περιβάλλοντα», συνθήκες που έκαναν δύσκολη την ακριβή καταγραφή τους.

Η πλειοψηφία των παιδιών στον κόσμο, που πλήττονται από συγκρούσεις, ζουν στην Ασία και τη Μέση Ανατολή.

Η έκθεση που δημοσιεύτηκε αναφέρει ότι η Συρία, το Αφγανιστάν και η Σομαλία είναι οι τρεις πρώτες περιοχές που πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις με άμεση επιρροή στα παιδιά.

https://omniatv.com/wp-content/uploads/2018/02/85ec8605-7930-44cc-ab11-2eeff84fd256.png«Έχουμε δει τεράστιο ποσοστό σχολείων που δέχονται επίθεση, καθώς και χρήση όπλων που βάλλουν αδιακρίτως όπως βόμβες διασποράς, σε περιοχές που ζουν παιδιά».

Σ’ αυτές και σ’ άλλες χώρες που έχουν διαμελιστεί από τον πόλεμο, τα παιδιά είναι άμεσα ευάλωτα σε πείνα, τραυματισμό, εκμετάλλευση, ακόμη και θάνατο, δήλωσε στο Euronews ο Caroline Anning, Σύμβουλος Ανώτερων Συγκρούσεων και Ανθρωπιστικής Συμβουλευτικής στον οργανισμό «Save the Children».

Τη συνέχεια  στον κατάλογο  των περιοχών που βάλλονται, ακολουθούν η Υεμένη, η Νιγηρία, το Νότιο Σουδάν, το Ιράκ, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Σουδάν και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Η Αφρική έρχεται δεύτερη, «με 1 στα 5 παιδιά να έχουν πληγεί από συγκρούσεις».
Παράλληλα ,αποκαλύπτονται συνεχώς οι βίαιες τακτικές  που χρησιμοποιούνται για να στοχεύσουν παιδιά – συμπεριλαμβανομένης της χρήσης τους ως βομβιστές αυτοκτονίας-, της άμεσης στόχευσης σχολείων και νοσοκομείων και της ευρείας χρήσης αδιάκριτων όπλων όπως πυρομαχικά διασποράς και αυτοσχέδιες εκρηκτικές συσκευές.

Στην έκθεση συμπεριλαμβάνονται κι αρκετές μελέτες  συγκεκριμένων περιπτώσεων, όπως της «ανατριχιαστικής» ιστορίας από τον Yannick*, ενός 15χρονου από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό..
Στρατολογήθηκε από μια ένοπλη ομάδα με ψευδείς υποσχέσεις, ότι δε θα τραυματιστεί.

*“(Οι μαχητές) με πήγαν σ’ ένα άλλο χωριό όπου είχαν κανονίσει
ένα« βάπτισμα» για τους νεοσύλλεκτους.
Το «βάπτισμα» μας έδινε μυστικές δυνάμεις και δύναμη να πολεμήσουμε. Φοβόμουν. Ήθελα να τρέξω. Μας είπαν ότι, στην μάχη, δεν είχαμε τίποτα να φοβόμαστε. Ακόμα και όταν οι στρατιώτες θα μας πυροβολούσαν ή θα μας χτυπούσαν, τίποτα δεν θα μας συνέβαινε. Δεν θα πεθαίναμε. Μας έδωσαν ένα ραβδί για μάχες και ένα κόκκινο κεφαλόδεσμο.

Πήγαμε στη μάχη οπλισμένοι με τα ραβδιά μας. Οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν εναντίον μας, μόλις μας είδαν. Είδα όσους ήταν μπροστά από μένα να σκοτώνονται από τα πυρά. Περιμέναμε αρχικά απλά κοιτώντας τους στρατιώτες να μας πυροβολούν, καθώς μας είχαν πει ότι καμία σφαίρα δεν μπορούσε να μας αγγίξει. Αλλά όταν είδαμε τους φίλους μας να πεθαίνουν, τρέξαμε μακριά.”

«Τα εγκλήματα όπως αυτά, εναντίον των παιδιών είναι το πιο σκοτεινό είδος κακοποίησης που μπορεί να φανταστεί κανείς και είναι μια καταφανής παραβίαση του διεθνούς δικαίου», δήλωσε ο Carolyn Miles, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της «Save the Children».