Κοινοποιησεις

Με το πιστόλι στον κρόταφο!
Για το τελείωμα και τρομερό πέρας της θεσφατιάς.
Για το άγγιγμα στο χέρι,
του διαβόλου το δεινό.
Για το σάλιο μου που δε λέει να ερημώσει.
Για τις άστοχες προτάσεις που κλώθανε μια ανερμάτιστη σκοταδιά
Και για τα χέρια μου που δε λένε να σταματήσουν το μίσος.
Για τα μάτια μας που πάντα θα μας τσούζουν.
Είτε από το δάκρυ,
είτε από την αηδία,
είτε από την γαμημένη παραίτηση των πάντων.
Για τους ποιητές που συνεχίζουν
να είναι η κοροϊδία των θνητών.
Για τους ποιητές,
που πάντα θα υποφέρουν.
Όχι γιατί πρέπει,

(Από τη συλλογή: Άννα | Εκδόσεις: Εριφύλη, Αθήνα 2005)