Κοινοποιησεις

Γιάννης Γιασάρης

Συνέντευξη Villy Calliga

ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ

cover (2).jpg Γιάννης Γιασάρης – Φωτογραφική αφήγηση μικρών απρόσμενων στιγμών.


«Η καθημερινότητα είναι συναρπαστική, γεμάτη από μικρά θαύματα. Κανένας σκηνοθέτης δεν μπορεί να αποδώσει τη γοητεία του απρόσμενου που γεννιέται στον δρόμο» έλεγε ο Ρομπέρ Ντουανό. Ήταν αυτή η γοητεία που σε έκανε να βγεις στο δρόμο με την κάμερα σου; Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε εκεί έξω;

Πάντα με γοήτευε το απρόσμενο. Όπως επίσης και οι ρυθμοί της πόλης. Και όχι τόσο να τρέχω με αυτούς τους ρυθμούς όσο μάλλον να παρατηρώ τους ανθρώπους στην καθημερινότητα τους, από μία γωνία. Σαν νέος φωτογράφος στην αρχή πειραματίστηκα με διάφορα είδη φωτογραφίας αλλά δεν άργησα να καταλάβω ότι με εξιτάρει αφάνταστα αυτό το κυνήγι των μικρών θαυμάτων, που ανέφερες στην ερώτηση σου. Αυτές οι μικρές στιγμές που για πολλούς περνάνε αδιάφορες και απλά χάνονται. Απλά ίσως για κάποιο λόγο να ήθελα να τους δώσω μία ακόμη ευκαιρία.

1 (2).jpgΠροεπιλέγεις τα μέρη που θα φωτογραφίσεις; Σαν έτοιμα σκηνικά που θα εμφανιστούν οι πρωταγωνιστές και εσύ θα διακρίνεις το σημαντικό για να απομονώσεις και να το μετατρέψεις σε φωτογραφία;

Συνήθως όχι. Απλά περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα, με την κάμερα μου έτοιμη να φωτογραφίσω οτιδήποτε μου κεντρίσει το ενδιαφέρον.

2 (2).jpgΔεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε ότι αν αποφασίσεις να ασχοληθείς με τη φωτογραφία στο δρόμο, χρειάζεται θράσος. Είναι διακριτά τα όρια θάρρους και θράσους; Δεδομένου ότι ο κάθε ένας μας έχει τον ζωτικό του χώρο που είναι και χώρος ασφάλειας, πόσο εύκολο είναι να γίνει ο φωτογράφος αγενής για να έχει μια καλή φωτογραφία;

Όταν είμαι στον δρόμο προσπαθώ να είμαι όσο πιο απαρατήρητος γίνεται. Θέλω να πιάσω μία στιγμή όχι να δημιουργήσω σκηνή. Αλλά τα όρια μεταξύ θάρρους και θράσους είναι πολύ λεπτά και δυσδιάκριτα καμιά φορά και ίσως να τα έχω περάσει κιόλας. Όταν δω το τελικό αποτέλεσμα όμως θα ξέρω αν άξιζε ή όχι.

3 (2).jpgΟ Winogrand έλεγε ότι η φωτογραφία δρόμου πρέπει να εμπεριέχει κάποια δραματική διάσταση, ένα δραματικό αφήγημα, ένα δραματικό ποίημα. Αρκετοί από όσους φωτογραφίζουν στο δρόμο, εστιάζουν στην άσχημη πλευρά της πραγματικότητας. Θεωρείς ότι η έννοια του δραματικού έχει παρερμηνευτεί;

Καταρχήν να ξεχωρίσουμε ότι άλλο είναι το φωτορεπορτάζ και άλλο η φωτογραφία δρόμου. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς που φωτογραφίζουν στον δρόμο τα έχουν λίγο συγκεχυμένα, ένα το κρατούμενο.Ο Winogrand πιστεύω το έλεγε με την θεατρική απόδοση της λέξης που εμπεριέχει και την τραγωδία και την κωμωδία ίσως και σάτυρα ακόμη. Χωρίς να σημαίνει φυσικά ότι δεν υπάρχει το δράμα με την κυριολεκτική έννοια του, στην φωτογραφία δρόμου. Προσωπικά όμως, το αποφεύγω.

4 (2).jpg

Υπάρχει στη μνήμη σου κάποια σκηνή που θα χαρακτήριζες ως συγκλονιστική και δεν κατάφερες ή δεν πρόλαβες να “αφηγηθείς” με την κάμερα σου;

Υπάρχουν αρκετές χαμένες σκηνές άλλα μία που θυμάμαι χαρακτηριστικά ήταν στην Ελλάδα. Σε μία παραλία κοντά στην Θεσσαλονίκη, όπου είχα μπει με την κάμερα στην θάλασσα με το νερό σχεδόν μέχρι το στήθος μου και έψαχνα για κάτι ενδιαφέρον να φωτογραφίσω. Στο μυαλό μου άρχισα να κάνω σενάρια για το πόσο καλά θα ήταν αν περνούσε χαμηλά ένα αεροπλάνο την ώρα που βουτούσαν από ένα παλιό ναυάγιο κάποια παιδιά. Περίμενα αλλά χωρίς αποτέλεσμα κι έτσι βγήκα στην ακτή. Δεν πρόλαβα καλά καλά να στεγνώσω και όλο το τοπίο άλλαξε λες και ήταν από κάποια ταινία. 4-5 πυροσβεστικά αεροπλάνα έκαναν κάποια άσκηση και τα μισά είχαν κατέβει να μαζέψουν νερό σχετικά κοντά στο σημείο που ήμουν εγώ και τα άλλα μισά έριχναν το νερό από ψηλά στην θάλασσα. Σαν να μην έφτανε αυτό κάποια χρωματιστά στρώματα με σχήμα πίτσας και καρπουζιού εμφανίστηκαν από το πουθενά και κάνα δύο άνθρωποι βγήκαν εκεί κοντά στο ναυάγιο με τις μάσκες που καλύπτουν όλο το πρόσωπο αλλά δυστυχώς μέχρι να μπω ξανά μέσα έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν, το ίδιο γρήγορα χάθηκαν όλα.

5 (2).jpgΠοια θα έλεγες ότι είναι τα απαραίτητα συστατικά για να δημιουργηθεί μια οπτικά ενδιαφέρουσα φωτογραφία;

Το φως και ότι άλλο έρχεται μαζί του, το χρώμα, τα επίπεδα, τα θέματα σου και πόσο αρμονικά ή όχι επέλεξες να τα βάλεις μέσα στο κάδρο σου.

6 (3).jpgΣήμερα που για τους φωτογράφους υπάρχουν πολλές επιλογές, από την φόρμα, το μέσο κ.ο.κ, ένας φωτογράφος οφείλει να προσδιορίσει με μεγαλύτερη σαφήνεια τι ακριβώς θέλει να δείξει; Να αυτοπροσδιοριστεί πιο αυστηρά, ακόμα και αν αυτό σημαίνει αυτοπεριορισμό;

Η φωτογραφία είναι ένα μεγάλο ταξίδι με αρχή χωρίς τέλος. Αυτοπροσδιορίζομαι ως φωτογράφος δρόμου χωρίς αυτό όμως να με αυτοπεριορίζει σε πιθανούς μελλοντικούς μου πειραματισμούς. Για παράδειγμα πριν μερικά χρόνια φωτογράφιζα αποκλειστικά ασπρόμαυρο. Τα τελευταία χρόνια όμως κάνω το αντίθετο. Ίσως σε μερικά χρόνια να ασχοληθώ με το τοπίο, ποτέ δεν ξέρεις που θα καταλήξεις και αυτό είναι και η ομορφιά της φωτογραφίας.

7 (3).jpg

Ζεις στην Αυστραλία, επισκέπτεσαι την Ελλάδα, έχεις φωτογραφίσει για χρόνια και στις δυο χώρες. Διακρίνεις διαφορές στον τρόπο προσέγγισης της φωτογραφίας; Τόσο από την πλευρά των φωτογράφων όσο και από την πλευρά των ανθρώπων που συναντάς στο δρόμο και αποτελούν μέρος της εικόνα σου;

Αν και πάντα χαίρομαι να φωτογραφίζω στην Ελλάδα το βρίσκω πολύ πιο εύκολο να φωτογραφίζω στην Αυστραλία. Οι Έλληνες είναι πολύ πιο ψιλιασμένοι και πολύ πιο καχύποπτοι με κάποιον με κάμερα στον δρόμο. Αρκετοί φίλοι φωτογράφοι από το εξωτερικό μου έχουν πει σχεδόν το ίδιο πράγμα και πραγματικά είναι κρίμα γιατί η Ελλάδα έχει αυτό το μαγευτικό φως που φημίζεται παντού και η φωτογραφική κοινότητα των φωτογράφων δρόμου έχει πολλές χιλιάδες μέλη. Έτσι έχουμε από τη μία το απίστευτο φως της Ελλάδας από την άλλη ανθρώπους που ψάχνουν για αυτό το φως και στην μέση καχυποψία που κρατάει και τις δύο πλευρές σε απόσταση.

8 (3).jpgΠως θα περιέγραφες τη φωτογραφική περίοδο που βρίσκεσαι τώρα;

Μονολεκτικά. COVID19.

9 (1).jpg

Έχεις κάτι στο μυαλό σου που θες οπωσδήποτε να πραγματοποιήσεις; Κάποιο μέρος ίσως που θέλεις να ταξιδέψεις γιατί το θεωρείς φωτογραφικά συναρπαστικό ή κάποιο θέμα που θέλεις να αφηγηθείς μέσα από το φακό;

Το μεγάλο μου όνειρο, είναι να πάρω ένα βανάκι που θα είναι μαζί και το υπνοδωμάτιο μου αλλά και το γραφείο με όλους του υπολογιστές και τις κάμερες μου και να σας δω ξανά όλους σε μερικά χρόνια.

10 (1).jpg

Ο Γιάννης Γιασάρης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1968. Δεκεαεννέα χρόνια πριν, αποφάσισε να κάνει μια νέα αρχή στην Μελβούρνη. Με την φωτογραφία ασχολείται τα τελευταία 7 χρόνια περίπου, όταν αισθάνθηκε ότι ήθελε να κάνει κάτι δημιουργικό με τον ελεύθερο χρόνο του. Αν και οι περισσότερες φωτογραφίες του είναι από την Μελβούρνη όπου ζει και εργάζεται, ένας μεγάλος αριθμός αυτών είναι από ταξίδια του στο εξωτερικό, κομμάτι ενός μεγάλου project με 100 φωτογραφίες από 100 πόλεις του κόσμου. Το 2016 βραβεύτηκε ως ο καλύτερος φωτογράφος στην Αυστραλία για ασπρόμαυρη φωτογραφία δρόμου και είναι φιναλίστ στον ίδιο διαγωνισμό τα τελευταία χρόνια. Το 2017 ήταν στους 12 καλύτερους φωτογράφους δρόμου της Αυστραλίας. Το 2018 και το 2019 ήταν φιναλίστ στο MIAMI STREET PHOTOGRAPHY FESTIVAL ίσως την Μέκκα των φεστιβάλ για φωτογράφους δρόμου όπως επίσης και στο 8TH ANNUAL MPA για φωτογραφίες με κινητό. Η τελευταία αναγνώριση της δουλειάς του ήρθε πριν μερικές μέρες όταν συμπεριλήφθηκε στους 12 φιναλίστ στο ITALIAN STREET PHOTOGRAPHY FESTIVAL με την σειρά φωτογραφιών του THE COCA COLA PROJECT. Έχει εκδώσει δύο, περιορισμένων αντιτύπων, βιβλία με ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες, αντίστοιχα.

www.yiannisyiasaris.com
https://www.instagram.com/yiannisyiasaris/