Κοινοποιησεις

Έργο εξωφύλλου: Έλλη Κοντού -“ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ”

Μέσα στη μέρα οι σφαίρες φεύγουνε σωρό,
ανεμοδέρνει από παντού.
Και τα πάντα σαρώνει και τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει.
Κατασκευασμένες ειδήσεις, οριστικοί αποχαιρετισμοί σε κυλιόμενες σκάλες.
Είναι ομορφιά που πληγώνει, η ρουφιανιά,
και τα αποδοκιμαστικά βλέμματα.
Οι ταμπέλες, κι οι άδικες κριτικές.. πολτός.
Κι όλα σωριάζονται.

Κι όπως φεύγουν οι μέρες που είχαν μαζευτεί,
έτσι φεύγουν κι εκτοξεύονται οι σφαίρες.
Και το κινητό μπορεί από τώρα να καταγραφεί
στις εγκυκλοπαίδειες πλέον, ως ανθρώπινο μέλος.
Και το facebook μια “άγνωστη” χρωματιστή δύναμη.
Που σαρώνει, το κρεββάτι, τα σπίτια,
και τις στάσεις των λεωφορείων.
Τα γήπεδα, τις πλατείες των πόλεων κι ολόκληρο τον πλανήτη.
Δεν καταστρέφει, δε σκοτώνει αυτή η δύναμη,
μόνο “σβήνει τα πάντα”.
Είναι το αποτέλεσμα ενός καλού μακιγιάζ
που περνώντας από παντού, απαλείφει ό,τι πρωτόγονη αρετή
κρύβουμε μέσα μας.
Τότε, άρχισαν και να παραγνωρίζονται οι φεισμπουκικοί φίλοι.
Και να αλληλομπλοκάρονται ή, το χειρότερο να γίνονται επικίνδυνοι.
Ιδίως οι παράνομοι, εξ ‘αυτών..

Ακολουθούν οι εποχιακές  σχέσεις..
Κάτι που απαγορεύεται βέβαια, από τας γραφάς.
Αλλά εδώ πρόκειται για κοινωνιολογικό φαινόμενο ομαδικής παράνοιας,
σε βαθμό ψυχωσικής παράκρουσης.
Μας “εκπαίδευσαν” μέσα σε είκοσι χρόνια.
Και βρεθήκαμε ξαφνικά με απίστευτο έλλειμμα επικοινωνίας αιώνων,
πού έτσι προσπαθούμε να καλύψουμε.

Όπως – όπως, μ΄ ένα κινητό στο χέρι,
ακόμα κι οδηγώντας ή περπατώντας αγκαλιά.
Και κανείς χαμπάρι να μην παίρνει
ούτε τον ήλιο που’ ναι ψηλά!

Προσωπικά, ένας Tom Waits  μπαίνει στ’ αυτιά μου,
την μπλε ώρα.
Μελωδίες που μόνο εγώ ακούω ως το βαθύ του θυμικού,
στα όρια πριν κοπεί η ανάσα κι αυτό με σώζει.

Νομίζω ότι σε μια σημερινή Μελαγχολική δημοκρατία,
ο Μπρικνέρ θα συμπλήρωνε:
«ο πεζός που δεν κοιτάει στο κινητό
είναι ο τελευταίος ιππότης των πόλεων»..

(Για τον τελευταίο ιππότη των πόλεων.. Νικόλα Αηδόνη Κ.)

Προηγούμενο άρθροΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ – ΝΙΚΗ – ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΤΕΝΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ – ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ
Επόμενο άρθροΤο μελάνι είναι το αίμα μου | Artwork by Apollonia Saintclair
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.