Κοινοποιησεις

Λίγα λόγια για εκείνον, που τον βλέπεις να περπατάει στο δρόμο κι αναγνωρίζεις μέχρι και τη σκιά του. Περπάτημα αργό, κουρασμένο.
Έτσι περπατούσε όταν σε πήγαινε στο σχολείο, όταν ερχόταν να σε πάρει, σε κρατούσε πάντα από το χέρι και βαδίζοντας και οι δύο σε συμβούλευε να μη μαλώνεις με τους συμμαθητές σου…
Λίγα λόγια για εκείνον που δούλευε όλη μέρα για να μη λείψει κάτι από την οικογένεια κι ας της έλειπε ο ίδιος.
Χαιρόταν όταν πληρωνόταν και μοίραζε τα λεφτά στα παιδιά, για να ψωνίσουν ό,τι χρειάζονται κι ας φορούσε παλιό παντελόνι ο ίδιος.
Πόσα πράγματα στερήθηκε στα νειάτα του, για ν’ απολαμβάνουν τα παιδιά του εκδρομές με το σχολείο, φροντιστήρια, ρούχα, σπουδές, ένα ωραίο νυφικό…
Πώς θα ήμασταν εμείς χωρίς τη θυσία εκείνου;

«Μη κλαις κορίτσι μου, δε μπορώ να σε βλέπω να κλαις»…

Πώς να μη κλαίς, όταν βλέπεις πως σε αδικούν…

Λίγα λόγια για εκείνον που δυσκολεύεται να δεχτεί αγκαλιές και φιλιά, ίσως επειδή έμαθε μόνο να δίνει, έτσι νόμιζε πως ήταν ο ρόλος του.

Κάτσε λίγο τώρα να σ’ αγκαλιάσω κι εγώ, να σε φιλήσω, η μυρωδιά σου είναι η ίδια από τότε που ήμουν μικρή και με κρατούσες και με κοιτούσες μες τα μάτια, λες κι σε μένα άρχιζε και τελείωνε ο κόσμος, για σένα.
Ακόμη και τώρα που περάσανε τα χρόνια, έτσι με κοιτάς κι ας είμαι στενοχωρημένη, νευριασμένη, απογοητευμένη, χαμένη…
Ψάχνεις πάντα με το βλέμμα σου τα μάτια μου, για να καταλάβεις πώς είμαι, αν είμαι καλά, αν ευτύχησα…

Α ρε μπαμπά, μεγάλωσα κι ακόμη με χωράς στην αγκαλιά σου…

Ανθή Πάνου