Κοινοποιησεις

 

 

Eίσαι ένας άνθρωπος θαρραλέος, μου λένε.
Έ λοιπόν όχι. Δεν είμαι.
Ποτέ το θάρρος δεν ήταν η αρετή μου.
Μόνο που πάντα νόμιζα πως θάταν δυσανάλογο
τόσο να αυτοεξευτελίζομαι, όπως τόσοι άλλοι.
Μήτε σαν μιλώ, τρίζουν τα θεμέλια. Η φωνή μου,
άλλο δεν ξέρει παρά να περιγελάει
την ψεύτικη ανεδαφική οίηση.
Άλλο δεν έχω κάνει παρά να γράφω.
Ποτέ μου δεν «εστηλίτευσα».
Αλλά ποτέ μου δεν παρέλειψα να πω ότι σκεφτόμουν,
να υπερασπιστώ όσους το άξιζαν, να καυτηριάσω
τους συγγραφείς του ερτζάτζ.
Κάνοντας απλώς και μόνο κάτι που έπρεπε να γίνει.
Και τώρα ερχόσαστε και με παινάτε για γενναίο.
Ώ πόσο σκληρά θα έχουν τα παιδιά μας
να ντρέπονται για μας, παίρνοντας επιτέλους
την εκδίκησή τους για τη φρίκη
κείνων των χρόνων, σαν θυμούνται
πως τόσο υπήρχανε κακοί καιροί,
όταν την απλή ακεραιότητα την έλεγε ο κόσμος:
θάρρος