Κοινοποιησεις

Οι Εργάτες  διαδηλώνουν  κάτω από ένα ουρανό
αφιλόξενο κι  απειλητικό.
Τα σπλάχνα τους  πάλλονται κάθε φορά
από την ιαχή των συνθημάτων
που ξεχύνεται στους δρόμους του αγώνα.
Κρατούν  στα χέρια τους χαρτόνια
όσο το μισό μπόι τους
και πάνω σ’ αυτά γραμμένα τα δίκια τους.

Η σιωπή χάθηκε, μαζεύτηκε  και έφυγε μακρυά.
Πάει ίσως εκεί που περνά η μπογιά της,
στους φοβισμένους,  τους κιοτήδες.

Και καλά που έκανε.
Είχε στρογγυλοκαθίσει  μέσα τους
σαν νάταν φρουρός προστασίας του φόβου
μη και τον αφίσει να λακίσει από μέσα τους,
μη και δώσει τόπο στην οργή να πεί το δικό της τραγούδι.

Και να τώρα οι εργάτες
με τα φτερά ξεδιπλωμένα
ανηφορίζουν τους  δρόμους
που οδηγούν στο εξαίσιο μέλλον που ονειρεύτηκαν.

Για να βρεθούν κοντά στην στιγμή
που θα κοιτούν ξάστερους πάντα ουρανούς
κι αστέρια να τους  γνέφουν.

Οι  Εργάτες σήμερα διαδηλώνουν,
συνοδεία
των στίχων του «Επιτάφιου» του Ρίτσου,
των  Νεκρών  του Σικάγου.
Μαζί τους
οι Πρόσφυγες και τα αθώα Θύματα  των πολέμων,
των «μνημονίων…» της καπιταλιστικής ντροπής.

Σήμερα η Πρώτη του μήνα Μάη,
Μέρα του Εργάτη, των Λαών  του κόσμου όλου.
Όπως πάντα έτσι κι εφέτος,
Κόκκινη η Εργατική Πρωτομαγιά!