Κοινοποιησεις

Περίμενε, για τώρα.
Μην εμπιστεύεσαι τίποτα αν χρειαστεί.
Αλλά εμπιστεύσου τις ώρες. Μήπως δεν
σε μετέφεραν παντού, έως τώρα;
Προσωπικά περιστατικά θα γίνουν ενδιαφέροντα ξανά.
Μαλλιά θα αποκτήσουν ενδιαφέρον.
Πόνος θα γίνει ενδιαφέρων.
Μπουμπούκια που ανοίγουν εκτός εποχής θα βρούνε ενδιαφέρον.
Γάντια από χέρι δεύτερο θα γίνουνε υπέροχα ξανά·
οι μνήμες τους είναι που τους δίνουν
την ανάγκη γι’ άλλα χέρια. Η ερήμωση
των εραστών είναι το ίδιο: αυτή η θεόρατη κενότητα
λαξεμένη από τόσο μικρούτσικα όντα σαν εμάς
ζητά να την γεμίσουν· η ανάγκη
για την καινούργια αγάπη είναι πίστη στην παλιά.

Περίμενε.
Μην πας πολύ νωρίς.
Είσαι κουρασμένος. Αλλά ο καθένας είναι κουρασμένος.
Αλλά κανείς δεν είναι κουρασμένος αρκετά.
Μόνο περίμενε λιγάκι και άκου:
μουσική των μαλλιών,
μουσική του πόνου,
μουσική των αργαλειών που υφαίνουν τις αγάπες μας ξανά.
Να είσαι εκεί να την ακούσεις, θα είναι η μοναδική φορά,
το κυριότερο ν’ ακούσεις την ύπαρξη σου όλη,
να προβάρεται απ’ τις λύπες, να παίζει τον εαυτό της μέχρι την τελική εξάντληση.

>

(Μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)