Κοινοποιησεις

«Η γαστρονομία κυβερνάει κάθε στιγμή της ζωής μας.
Γιατί το πρώτο κλάμα του νεογέννητου είναι ένα κάλεσμα για το στήθος της παραμάνας και γιατί ο ετοιμοθάνατος καταπίνει ακόμη και με κάποια απόλαυση το τελευταίο ρόφημα, που, αλίμονο! δεν θα χωνέψει ποτέ…»

«Η “Γαστριμαργία” ή η αγάπη στην καλοπέραση είναι μια παθιασμένη λογική και συνήθης προτίμηση για οτιδήποτε θέλγει την αίσθηση της γεύσης.
Είναι αντίθετη στην υπερβολή. 
Ως εκ τούτου, οιοσδήποτε τρώει βαριά ή μεθάει, κινδυνεύει να σβηστεί από τον κατάλογο των πιστών της. 
Η γαστριμαργία, επίσης, περικλείει μια αγάπη για λιχουδιές ή μπουκίτσες η οποία είναι απλώς μια ανάλογη προτίμηση, που περιορίζεται σε ελαφρά ορεκτικά μικρά πιάτα, σε γλυκίσματα και τα τοιαύτα. 
Είναι ένας μετριασμός που επιτρέπεται για χάρη των γυναικών ή των ανθρώπων με θηλυκά γούστα. 
Από κάθε άποψη, η αγάπη για την καλοπέραση αξίζει επαίνων και ενθαρρύνσεων.
Από φυσική άποψη, είναι το αποτέλεσμα και η απόδειξη του ότι τα πεπτικά όργανα είναι υγιή και τέλεια. 
Από ηθική άποψη, δείχνει απεριόριστη υποταγή στις επιταγές της Φύσεως, η οποία επιβάλλοντας στον άνθρωπο να τρώει ώστε να ζει, του δίνει όρεξη για να τον προσελκύει, γεύση για να τον ενθαρρύνει και απόλαυση για να τον ανταμείβει…»

(Jean Anthelme Brillat-Savarin, «Η Γαστρονομία ως Καλή Τέχνη – Η Φυσιολογία της Γεύσης». Μτφρ.: Δάφνη Ανδρέου. Εκδ. Στοχαστής)