Κοινοποιησεις

Κείμενο – φωτογραφία του Χρήστου “ΣΚΕΤΟ JACK”

Κάποτε έγραψα ότι η ζωή είναι ένα τυχερό παιχνίδι.

Όταν ρισκάρω προτιμώ τον επί καθέτου άξονα ειδικό κοίλο αριθμοτμημένο μαυροκόκκινο δίσκο από τον  Κούκο Μονό. Ναι.
Απεχθάνομαι το εγωιστικό στοιχείο ή τη στρατηγική των παικτών της πόκας, ενώ γουστάρω το ρίσκο αυτό το απρόσωπο πράγμα της Ρώσικης ρουλέτας.

Επίσης, η τύχη με ευνοεί και στα δυο. Απλά, είναι θέμα προτίμησης.
Η τύχη μου είναι σα τη Χαρά, την ωραιότερη πιτσιρίκα γκόμενα.

Νοιώθω τυχερός – κατα διαστήματα – και για μεγάλα διαστήματα κάποιες φορές.
Όταν κι αφού ήρθαν οι “θεσμοί” και εδραιώθηκαν στην Ελλάδα και δεν μπορούσα να βγάζω τα χρήματα που ήθελα για την καλοζωησή μου κυρίως, πολλές φορές βελτίωνα τη ζωή μου βάζοντας περισσότερο σέξ κερδίζοντας έτσι τη μίζερη καθημερινότητα.
Κι έτσι, είχα τη δυνατότητα να ζω πραγματικά απολαυστικά με έναν τρόπο που ποτέ δε θα μου επέτρεπαν ωράρια και χρήματα από δουλειά.

Θυμάμαι ένα μεγάλο διάστημα που έμενα στη Νεάπολη Εξαρχείων, κοντά στον περιφεριακό του Λυκαβηττού με το τότε κορίτσι που ήμουν, το σεξ μού είχε γίνει έμμονη ιδέα.
Όταν δε, με προσκαλούσε στο σπίτι της, πήγαινα και πέρναγα εκεί ολόκληρες μέρες.
Μπορούσα να μπω σπίτι της στις πέντε το πρωί – να βγάζουμε γούστα – και να μη φύγω πριν τις πέντε μέρες μετά.
Τότε, επίσης είμασταν ένα φοβερό παρεάκι φίλων, που δεν πιστεύαμε σε τίποτα και μαχόμασταν τη θλίψη από όπου κι αν προέρχοταν.
Έβγαζα λίγα χρήματα και επαγγελματικά δεν το κυνηγούσα, ούτε κινητό τηλέφωνο δεν είχα, μόνο όσα θέματα μου άρεσαν δούλευα και για συνεχόμενες φορές, στάθηκα τυχερός.
Ένοιωθα σα να γνώριζα τους τυχερούς αριθμούς του τζόκερ και το νούμερο τζόκερ πρίν σταματήσει και παγώσει το τυχερό μπαλάκι στο τηλεοπτικό πλάνο.

Όλα γίνονταν για τη φάση.

Αλλά είχα τόση ρέντα που ένα Σάββατο βράδυ σ΄ ένα μπάρ όπου έπαιζα μουσική ήρθε απροειδοποίητα και με συνάντησε μια αληθινή Κυρία (μάνατζερ) και φεύγοντας μου έδωσε πεντακόσια ευρώ μετρητά – ολοζώντανη προκαταβολή για να κάνω μια δουλειά, ήθελε εμένα να φωτογραφίσω σώνει και ντε επειδή της είχε αρέσει η δουλειά μου.

Αμέσως νοίκιασα ένα δωμάτιο στο Άμστερνταμ, έκλεισα και εισητήριο κι αφού μείναμε όλοι ικανοποιημένοι – με την παράδοση, καλοπληρώθηκα και πήγα και γέμισα το κεφάλι μου με μουσικές, βιβλία και απαγορευμένα ποτά.

Όμως αυτή η τύχη δεν κράτησε για πολύ, σε πέντε μέρες δεν είχε μείνει τίποτα, ούτε η συνολική αμοιβή μου, δεν είχαν μείνει ούτε για το εισητήριο για το Χ95 (Σύνταγμα – Αεροδρόμιο), να γυρίσω.
Πάντως αυτό το πενθήμερο ήταν μαγικό κι είχα και τρομερές εμπειρίες!

Λένε ότι ο κόσμος παίζει για να χάσει, εγώ αισθάνομαι κερδισμένος ακόμα κι όταν χάνω αφού γεύομαι τη ζωή καλύτερα έτσι.
Ζω με τη τύχη μου και μ’ αρέσει φοβερά να ζω έτσι – μαζί της – κάθε μέρα, επειδή πληρώνει η τύχη για λογαριασμό μου ότι επιθυμώ κι αυτό πάλι δεν αγοράζεται με χρήμα.
Αυτό που μ΄αρέσει πιότερο είναι η ευκολία με την οποία γίνεται αυτό που θέλω, όταν το θέλω.
Όμως η ευκολία αυτή καταντά πλήξη.
Και οι άνθρωποι μηχανεύονται διάφορα για να διασκεδάσουν κατά ένα τρόπο την πλήξη τους.
Θυμάμαι μια φορά στην Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, ένα Σάββατο πρωί όπου βρισκόμουν με κάποια που είναι πολύ πλούσια.

Γυρίζαμε τους πάγκους της λαϊκής για να πάρει μελιτζάνες- σημειωτέον είχε και άποψη- αλλά  εν τέλη προτίμησε τον πάγκο κάποιας παραγωγού από τον Μαραθώνα. Μάλιστα έπιασε κουβέντα μαζί της κι εκείνη τη βοήθησε να συμπληρώσει τα ψώνια της, δίνοντας μαζί και μια συνταγή για μελιτζανοσαλάτα.
Θυμάμαι πόσο χαρούμενη ήταν, βιαζόταν να πάει σπίτι της όπου θα είχε υποθέτω τ’ απαραίτητα κατσαρολικά και λάδι για να τα μαγειρέψει.

Εν κατακλείδι , αυτή είναι η γκράντε πολυτέλεια ενός πλουσίου.

Νομίζω ότι το τυχαίο είναι το πιο γόνιμο στοιχείο.
Όμως, ακόμα το ψάχνω πόσο πρόκειται για ατόφια τύχη και πόσο για έναν ιδιαίτερο χειρισμό της.
Έχει ενδιαφέρον όταν επεξεργάζομαι τα γεγονότα που έγιναν, μη λαμβάνοντας υπόψιν τη λογική, ανάλογα με τη συγκεκριμένη στιγμή αλλά και το χειρισμό.
Προσωπικά, αισθάνομαι πως ότι μου αρέσει απ’ αυτά που έχω πράξει, είναι αποτέλεσμα ενός τυχαίου, πάνω στο οποίο μπόρεσα να εξελιχθώ δημιουργικά, επειδή αυτό το τυχαίο μου δίνει την παραπλανητική εικόνα της πραγματικότητας που προσπαθώ να παγιδεύσω.
Τότε έχω να κάνω μ’ ένα πράγμα που δεν είναι συνηθισμένο, ένα πράγμα που μπορώ να επεξεργαστώ, να το κατανοήσω και να παω παρακάτω.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μηχανικά ενώ σκέφτονται άλλα πράγματα, βέβαια αυτός ο τρόπος μπορεί να φέρει αποτέλεσμα – μπορεί, ναι.. για το σύστημα μπορεί, για τον πολίτη  συνήθως όχι.
Δε νομίζω ότι αυτή η νόρμα που προστάζει η κοινωνία σήμερα, βοηθά τους πολίτες της (χωρίς ναρκωτικά) πραγματικά.
Αυτό αισθάνομαι την ώρα που βλέπω στις ειδήσεις τόσα άσχημα να γίνονται κι οι ειδικοί αναλυτές να μεροληπτούν υπέρ των συμφερόντων του καναλιού τους απαγγέλοντας ένα σωρό παπαριές υποτιμώντας τη νοημοσύνη μου.
Πρόκειται για συγκαλήψεις  καθημερινών εγκλημάτων που διαπράτωνται εις βάρος συνανθρώπων μας.

Ο πόλεμος.
Που στα γαμωκάναλα παρουσιάζεται ως μια δύσκολη διαδικασία από πέντε μαλάκες του πλανήτη οι οποίοι αποφασίζουν για το καλό μας, ερήμην μας.

Θα μου άρεσε να μη συμβαίνουν αυτά.

Όμως δεν μπορείς να σταματήσεις αυτό που γίνεται για τα χρήματα.
Οι γεωπολιτικές επεκτάσεις απαιτούν όπλα.
Επειδή κάποιοι άλλοι έχουν τα όπλα, τους νόμους και τις φυλακές.
Και το χρήμα φυσικά..
Γι’ αυτό μόνο τη στιγμή που αφήνεσαι ελέυθερος, που το ένστικτο σου σε οδηγεί, καταλαβαίνεις τη ζωή.
Αυτό το αισθάνεσαι την ώρα που τα όνειρα σου γίνονται πραγματικότητα..

 

Προηγούμενο άρθροΕΔΩ, ΓΑΜΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ.. | Ἀνδρέας Ἐμπειρῖκος
Επόμενο άρθροΜαύρος Κύκνος | Black Swan
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.