Κοινοποιησεις
Ποτέ δε κατάλαβα
γιατί το μυαλό μου αφαιρείται τόσο,
σκοτάδι θα μου λέγανε.
Αφήστε με!
Τούτο το βράδυ
ο ξένος μ’ εγκατέλειψε,
δεν χτύπησε
τις πόρτες της οικίας μου.
 Κατέβηκα,
έλεγξα τα κουδούνια,
όλα λειτουργούσαν όπως πρώτα.
Ύστερα είπα πως
καλύτερα.
 Με έπεισα βαθιά,
τόσο που καταφέρνω και αποκοιμιέμαι,
κοιτώντας έξω
βρέχει μέρα όμορφη.
Η ποίηση είναι η ινσουλίνη
χτυπάει σε όλες τις αγάπες
που μάθαινα μεταγενέστερα:
τις είχα σκοτώσει όλες.
Πριν όμως,
με δείξετε σε επανάληψη,
μάθετε το,
δεν έχω εκείνον,
τόσο λιγότερη ομορφιά
απούσα.
Τόσο ηδονικά

σκοτώνω τις αγάπες μου.
.

(Πηγή: Θράκα)