Κοινοποιησεις

τα παράθυρα ήταν γκρίζα

δεν έβλεπαν σε δρόμο
μόνο στην παγωνιά
εγώ άκουγα τις λέξεις
να κυλάνε επάνω στο αίμα μου
οι γυναίκες έφευγαν
στο περιθώριο των στιγμών
τα δάκρυα ήταν μόνο
το επιστέγασμα

κι ήταν άδικο
τα παράθυρα των λέξεων
ήταν κάποτε έρωτας
δικός μου έρωτας

μια προς μια
οι γυναίκες που στάθηκαν
στα παράθυρα
έγδαραν κάθε χρώμα
ξεχνώντας να γκρεμίσουν
τα παράθυρα

Προηγούμενο άρθροΟ μόνος αθώος είναι η βία
Επόμενο άρθροSivert Høyem | Prisoner of the Road | Live At Acropolis
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.