Κοινοποιησεις

Την ακολουθώ στο ταλαντευόμενο φεγγάρι
σε μια γέφυρα δίπλα στο μακρύ λιμάνι
σε κοιλάδες ωραίου εμπρησμού
σε λουλούδια νεκρά μες στον καθρέπτη της αγάπης
σε ανθρώπους που τρώνε ξέφρενα λεπτά απ’ το ρολόι
σε χέρια που παίζουν μέσα σε ουράνιες τσέπες
και σ’ εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο δίπλα στο κάστρο
με τις νεανικές φωνές που τραγουδούν για το φεγγάρι.

Όταν ο ήλιος υψωθεί θα φύγει για τον ουρανό εκείνη
με αίμα σπουργιτιού σκεπασμένη
και τυλιγμένη σε εσθήτες χαμένης παρακμής.

Μα φτάνω στο φεγγάρι
κι εκείνη θα είναι εκεί μια νύχτα με μουσική
μια νύχτα με φλεγόμενο γέλιο
φλεγόμενο λίγο σαν το δρόμο του μυαλού μου
χύνοντας τον βραχίονα του μέσα στην σεληνιακή λίμνη.
.
(Από το βιβλίο: Ανθολογία αμερικάνικης ποίησης του εικοστού αιώνα |
 εισαγωγή – επιλογή – μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς | Εκδόσεις: Ηριδανός)