Κοινοποιησεις
 
 
Είναι ψυχές που έχουν
αστέρια γαλάζια,
πρωινά μαραμένα
ανάμεσα σε φύλλα χρόνου
κι αγνές γωνιές
που φυλάνε παλιούς
νοσταλγικούς ψιθύρους
και όνειρα.
 
Άλλες ψυχές έχουν
πονεμένα φαντάσματα
παθών. Σκουληκιασμένα
φρούτα. Αντίλαλους
μιας καμένης φωνής
που φτάνει από μακριά
χείμαρρος σκότους. Αναμνήσεις
στεγνές από κλάμα
και ψίχουλα φιλιών.
 
Πάει πολύς καιρός
που ωρίμασε η ψυχή μου,
και καταρρέει
γεμάτη μυστήριο.
Πέτρες της νιότης
φαγωμένες από τη νοσταλγία
πέφτουν μες στα νερά
των λογισμών μου.
Κι η κάθε πέτρα λέει:
«Είναι μακριά ο Θεός»!
 
(Από το: Βιβλίο ποιημάτων, 1921 | Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης –
Ρήγας Κάπάτος | Εκδόσεις: Εκάτη, β΄ εκδ. 2011)