Κοινοποιησεις

Μια νύχτα θα λύσω τα μαλλιά μου και θα τ’ απλώσω στο σώμα σου.
Θα ζωγραφίσεις στη γυμνή μου πλάτη δρόμους απάτητους και μετά θα τους διαβείς.
Χωρίς επιστροφή.
Θα μιλούν νωχελικά τα μάτια για παραμύθια και βασίλεια ανύπαρκτα για να κρατήσουν οι ώρες.
Θα κόβονται οι ανάσες.
Οι λέξεις θα στέκουν βουβές.
Βασιλιάς εκείνης της νύχτας εσύ.
Εγώ η βασίλισσα.
Θα φτερουγίζουν διάφανα πουλιά μέσα στην κάμαρα.
Θα χτίζουν φωλιές σε μακρινούς γαλαξίες με κομμάτια αμαρτωλού ιδρώτα που πότισε
βιαστικά πεταμένα κουρέλια.
Τα ρούχα μας.
Θα μετρήσεις προσεκτικά χιλιάδες δάκρυα που κάποτε κύλησαν για να μου φτιάξεις ένα και μόνο χαμόγελο.
Θα το δαγκώσεις στην άκρη σα να έχεις δικαίωμα να με πονάς.
Την άλλη μέρα θα πιούμε ζεστό καφέ και θα λέμε πως απλά κάναμε έρωτα.

 

Προηγούμενο άρθροΩΔΗ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ | Επιμέλεια: ΔΟΥΑΤΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Επόμενο άρθροΟ ήλιος διέταξε τις σφαίρες | Βασίλης Νικολόπουλος
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.