Κοινοποιησεις

Το μαξιλάρι
ήταν μαύρο
και μακρόστενο
σα φέρετρο
με κολλημένες
πάνω του
αλογότριχες
και υπολείμματα
μουσταλευριάς.
Κάπου εκεί,
στη μέση του,
έχασκε
μια χαράδρα
γεμάτη
πτώματα
εραστών
κεραυνοβολημένων
από κεραυνοβόλο
έρωτα
– coup de foudre
που λένε οι Γάλλοι –
Από το άνοιγμα
έβγαιναν
κατά καιρούς
κοκκινογάλαζες
φλόγες
απ’ το καμίνι
του έρωτα
ή απ’ τα καζάνια
της Κόλασης
όπου σιγόβραζαν
τοποθετημένα
στη σειρά
με απόλυτη τάξη
τα αμαρτωλά
ζευγάρια
των ευτυχισμένων
εραστών.
Τα σώματά τους,
καθώς έπεφταν
στη χαράδρα,
τα δεχόταν
στην αγκαλιά της
– στοργική μητέρα –
η Αφροδίτη
ή η Περσεφόνη
– ποια από τις δύο
θα ήταν δύσκολο
να πει κανείς –
και τα έπλενε
με κατραμόνερο
και σκορδοστούμπι
– στην Τροία τη δοξασμένη,
την ερωμένη την αποκαλούσαν,
ενίοτε, «σκορδόπιστη» –
κι ύστερα
τα εναπόθετε
με περισσή φροντίδα
στην ιματιοθήκη
των χαμένων ονείρων
απ’ όπου έβγαιναν
μια φορά το χρόνο
για να γευτούν
τις καινούργιες ηδονές
του έρωτα
και του πόνου
που τους περίμεναν
στην Κόλαση.