Κοινοποιησεις

Εξώφυλλο: Μαριλένα Ζολώτα “ΠΑΡΤΕΡΙ”

Την αγαπάω. Αυτό δεν είναι πρόβλημα, έτσι; Μ’ αγαπάει κι αυτή και περνάμε πολύ ωραίες ώρες και στιγμές. Ειδικά όταν ξεκουραζόμαστε στο κρεβατάκι μας είναι τέλεια. Εσείς, ίσως να θέλετε και άλλες λεπτομέρειες επ’ αυτού, αλλά εγώ δεν είμαι συγγραφέας να τα λέω όλα απλά και ξεκάθαρα. Ναι, την αγαπάω αυτή τη γωνίτσα και για τους λόγους που φαντάζεστε… Μπορεί να μη με πιστέψετε, να θεωρείτε ότι είμαι ένας φαφλατάς που …δεν…. Δεν πειράζει, εγώ σας λέω τα δικά μου· όταν έρθει η σειρά σας, εσείς πείτε μου ψέματα! Όταν είμαστε στο κρεβάτι, ξεχνάω ποιος είμαι, τι είμαι. Τότε μπορώ να ονειρευτώ τα πάντα κι ακόμα  περισσότερα…

Η μνημονιακή μας κατάσταση είναι γνωστή. Κάθε μέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από αυτή που έφυγε. Υπήρχαν κάποια λεφτά και τα φάγαμε μαζί. Όλα και μετά χαράς. Δεν έχει απαιτήσεις, δεν με κατηγορεί που είμαι άφραγκος. Εγώ έχω το πρόβλημα. Μα τώρα, να μη μπορώ να την κεράσω μια σοκολάτα, επειδή κάνει 5 Ευρώ; Πιστέψτε με, δεν παραπονιέται για τη φτώχεια μου. Εγώ είχα μάθει αλλιώς… Με αγκάλιαζε από την αρχή της κρίσης, με φίλαγε και μου έλεγε πως δεν τη νοιάζει. Με παρηγορούσε και τα ξεχνούσα όλα.

Τώρα έγινε και το φαγητό δύσκολο. Εντάξει, δεν πεινάσαμε, αλλά λίγο κρέας; Κάνα μπριζολάκι πού και πού; Αυτή φτιάχνει ωραία φακή, εγώ μια απίθανη στρατιωτική φασολάδα. Με ένα λουκανικάκι μέσα δε θα ήταν πιο νόστιμη; Πάω αργά στη λαϊκή. Ντομάτες και πιπεριές κοψοχρονιά, μαϊντανός θλιμμένος, πατάτες φτηνές με μικρές μαύρες τρύπες, ρυζάκι που θέλει λίγο καθάρισμα, και νάσου τα ωραία γεμιστά! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο νόστιμες κάνει τις πατάτες στα γεμιστά!!! Αυτή τρώει το ρύζι με τα μυρωδικά, κι εγώ τη φλούδα και τις πατάτες. Καμιά φορά πάω στη Βαρβάκειο, όπου βρίσκεις πάμφθηνο κιμά, και ιδού με 4 Ευρώ μακαρόνια με κιμά για 5 μέρες.

Οι δρόμοι έγιναν οι καλύτεροι φίλοι, μια και ο καφές πανάκριβος. Βρήκα μερικά φτηνά στέκια, αλλά ντρέπομαι να πηγαίνω συνέχεια. Όταν είμαστε μαζί, με πιάνει απελπισία… Κάπου-κάπου καθόμαστε για καφέ, όσο αντέχει η τσέπη… Φροντίζω να έχει καπνό εκείνη. Της είπα ότι μου κάνει κακό, μόνο μια-δυο τζούρες από το τσιγάρο της. Αυτή λάμπει από ευτυχία, τώρα είναι πιο ερωτευμένη από παλιά. Κάθε πρωί μ’ εκλιπαρεί να μη χαθώ απ’ τη ζωή της. Τότε γίνομαι πάλι χαρούμενος, γιατί βλέπω πως η αγάπη της είναι ανιδιοτελής. Αλλά ο καημός, καημός που δεν μπορώ κάτι παραπάνω. Γιατί μόνο εμένα χτύπησε η κρίση; Πώς, στο διάβολο, καφετέριες και φαγάδικα είναι γεμάτα; Εμείς πίτα με γύρο και οι άλλοι τον αγλέορα. Μυστήριο…

«Θα με πας στο Παρίσι;» μου λέει μια μέρα γελώντας πονηρά. «Το ξέρεις ότι τώρα δεν μπορώ…», απάντησα θλιμμένος. Με αγκάλιασε παιχνιδιάρικα: «Το ξέρω, αγάπη μου! Ένα πειραγματάκι ήταν…», και δώστου φιλιά αυτή κι απελπισία εγώ… Μη βγάζετε συμπεράσματα, σύντροφοι! Οι γυναίκες δε γνωρίζουν πόση απελπισία μπορούν να φυτέψουν στην καρδιά ενός άντρα. Αν το ήξεραν θα μας είχαν ολωσδιόλου του χεριού τους! «Ένα πείραγμα ήταν», ξαναείπε και με τράβηξε πάνω της.

Λένε πως όταν είσαι ευτυχισμένος γράφεις ό,τι μπούρδες θέλεις. Διάβαζα, λοιπόν, για την απελπισία που ενυπάρχει στον γνήσιο έρωτα, για τη θλίψη των ερωτευμένων, τη ζήλεια, την αγωνία… Τα άκουγα και υπερθεμάτιζα για την ποιητική του πόνου στον έρωτα. Τότε, το μόνο πρόβλημα ήταν πώς γίνεται και τελειώνει μια όμορφη ιστορία… Τώρα δεν υπάρχουν τέτοια, υπάρχει μια άλλη, απελπιστική κατάσταση. Αλλιώς κουμαντάραμε παλιά τη ζωή και αλλιώς ξεφτιλιζόμαστε τώρα. Υποψιάζομαι ότι πολλοί θα με εμψυχώνατε με ωραίες σκέψεις. Το ζήτημα δεν αφορά την ποιότητα της σχέσης μας, με αγαπάει και μου συμπαραστέκεται περισσότερο από όσο θα περίμενα. Το πρόβλημα το έχω εγώ. Ζω μια εσωτερική ξεφτίλα. Α, η αγάπη γιγαντώνεται στις δυσκολίες, λέτε εσείς. Έτσι είναι, και να με συμπαθάτε που συμφωνώ μαζί σας, αλλά μερικές φορές σκέφτομαι αν ήμουν και λίγο πλούσιος… Τώρα είμαι κάτω από το όριο της φτώχειας, φως πουθενά… Κάποιες στιγμές νομίζω ότι με λυπάται και θυμώνω, αλλ’ ευτυχώς που δε θυμώνει κι αυτή. Να, αυτά που γράφω τώρα, τα γράφω κρυφά. «Μόνο θετικές σκέψεις», λέει. Μα πώς, όταν η ζωή είναι στο μείον; Τι ζήτησα, γαμώτο… Τα στοιχειώδη, να μπορώ να κεράσω το κορίτσι μου μια σοκολάτα. Να πάμε βόλτα στο Σούνιο … Είμαι υπερβολικός;

Μπήκαμε και στο χειμώνα. Μάλλον θα καθόμαστε πιο πολύ μέσα. Θα διαβάζουμε κάνα βιβλίο, ταινίες, τη μουσική της, θα κοιταζόμαστε στα μάτια. Το καλοριφέρ δεν ανάβει, να είχα ένα τζάκι… Κι αν δεν είχαμε ξύλα, θα έκαιγα βιβλία, φτάνει να ζεσταινόταν η αγάπη μου… Όταν έξω οι νύχτες θα γίνουν ύπουλες, εμείς μέσα. Θα κυκλοφορούμε με κουβερτούλες και ύστερα, τσουπ!, στο κρεβατάκι. Να μην αφήσω τη μελαγχολία να γίνει υγρασία και ζόφος… Θ’ ανάβουμε και κάνα κεράκι για ατμόσφαιρα. Είπαμε, οικονομία στο ρεύμα, όχι τσιγκουνιές στα αισθήματα!!!

«Αναρωτιέμαι, τι θα συνέβαινε στον κόσμο αν απαλλαχτούμε από τον χρυσό κανόνα της αγάπης». Λατρεμένε μου Χ. Μίλερ, μη μας στερείς τη μόνη ψευδαίσθηση που απέμεινε… Εγώ ούτε σκοπεύω, ούτε το θέλω. Δεν είναι η ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας, είναι η ίδια η ζωή. Γιατί η αγάπη μου είναι ο λόγος που ζω και μπορώ να απελπίζομαι. Αλλιώς γιατί, γιατί

Κλείνω, κλείνω! Να τη έρχεται, δε θέλω να τη στενοχωρήσω.

«Αγάπη μου, θέλω αγκαλίτσα!!! Πού είσαι;»

«Εδώ είμαι, μωρό μου… Έρχομαι!!!»

Έρχομαι…

Αλέξης Β. Σταυράτης
Σπασμένο πλήκτρο