Κοινοποιησεις

Για εκείνο το κόκκινο χάδι στην καρδιά / που αλλιώς το ονομάζουμε φιλί / δεν μπορώ να σε λησμονήσω

Ζήτημα αρχής ο θάνατος / Μα ο έρωτας φυτεύει παντού λουλούδια.

Ύστερα ράγισε ο βράχος / Και ανάμεσά του / πέρασαν δυο δάκρυα ευτυχίας

Ζηλεύω την πρώτη φορά που έγειρες πάνω μου / Εγώ σου είπα / Σιωπή / τώρα γεννιέται ένα θαύμα. / Κι εσύ απλά με φίλησες

Χαμογελάς σαν στίχος που στολίζει ένα ποίημα

Χωρίς εσένα είναι μαρτύριο το φως

Ένα λουλούδι άναψε κερί στα περασμένα μου σκοτάδια

Ήταν ο έρωτας που ανακάτευε τα χαρτιά / και μοίραζε διαδρομές / σε διαστημικές εξισώσεις

Με κάθε έρωτα γεννιέται ένα αστέρι / Τα χείλη γελούν και ζωγραφίζουν / έναν μικρό ουρανό.

Να συντρίψουμε το γέλιο της κόλασης / με την έκρηξη / ενός και μόνον ονόματος

Αν δεν αγγίξεις με τα χέρια σου / τα μάτια μου / στα σπλάχνα μου θα φτερουγίζουν νυχτερίδες

Κρατάω στα χέρια μου τη λάμψη σου / σε κάθε μου λέξη ταιριάζει σαν φωνήεν

Η καρδιά μου χτυπάει για σένα / Το φιλί μου νοσταλγεί μόνο εσένα / Τόσες φορές σταυρώθηκα / πότε θα γίνω κερί της ανάστασης;

Ιδρύω για σένα αστρικό καταφύγιο /Εκεί το φως σου / εκεί και η αγάπη σου

Αιώνες σιωπής κι αν αγγίξουν τα χείλη μου / πάντα στα μάτια μου θα καθρεφτίζεσαι σαν διαμάντι

Κάποιος απόψε στο Σύμπαν / τραγουδάει μόνο για μένα.

Τώρα ανασαίνω μόνο τρικυμίες / κι όλες οι πίκρες συνασπίστηκαν εντός μου / Μα εγώ έχω εσένα…

Ήσουν εκεί / ήταν εκεί / Ύστερα δεν έβλεπες / τίποτε / Μόνο τα μυρμήγκια / που γέμιζαν τους δρόμους / μέρα μεσημέρι

Ψάχνω στα χείλη σου το χρώμα της ζωής μου / ψάχνω στα μάτια σου το φως που θα με κάψει

Δος μου το σώμα σου για ν’ αγκαλιάσω την ψυχή σου / Χαμήλωσε τα βλέφαρα / να δεις στα μάτια μου / πώς γράφεται με φως η αγάπη / Πώς κάθε φιλί που ζωγραφίζεται / είναι αναστεναγμός του απείρου / Έλα να βρεις καινούργια χρώματα / για να ντυθείς / να μην κρυώσεις το χειμώνα

Με σκέφτεσαι / άρα υπάρχω / κι ας το πιστεύω μόνο εγώ…

Στα μεσημέρια παραφυλάνε όλες οι λογικές του κόσμου / να κλείσουν τους δρόμους μας / Σαστισμένα τα όνειρά μας / στο σφυροκόπημα του ήλιου / Κι εγώ σε ρωτάω / πες μου / γιατί μ’ αγαπάς;…

Αρχαία σιωπή απλώθηκε ανάμεσά μας / Και τότε εσύ / με μιαν απόφαση / γύρισες τον κόσμο στην αρχή του

Να είναι μέρα Τρίτη / και να είσαι εκεί / Να διώξεις τα σύννεφα / κι ύστερα να γίνει η έκρηξη / Να γεμίσουν τη γη / μικροί μετεωρίτες της αγάπης σου

Μικρό φιλί / μαχαίρωμα της νύχτας / Στο χρώμα της αυγής / ένα τραγούδι που δραπέτευσε

Χωρίς να κλέψει του χιονιά / ούτ’ έν’ ανθάκι / η νύχτα μας / Άσπρη ομίχλη η κραυγή / και ο έρωτας

Μαύρη καταιγίδα σάρωνε το ακρωτήρι / κι εγώ μάζευα στα χέρια μου / αλμύρα απ’ τα φιλιά σου

 

Ήθελε να χαρεί την κάθοδο στον Άδη / το προνόμιο ν’ αγγίξει τις σταυρωμένες ελπίδες του / Και ο δρόμος άνοιξε μ’ ένα φιλί

Φλεγόμενα σήματα τα χέρια / Ώσπου τα δάχτυλα να σημαδέψουν την ανήκουστη τρέλα μας / εκεί στην άκρη της κραυγής μας

Δεν θέλω την ποίησή σου / παρά μόνο τα δυο σου μάτια / κι εκείνο το φιλί / για ν’ αγκαλιάσω ολάκερο τον ουρανό

Κάποτε μπορεί και να με νοιώσεις / κάποτε μπορεί να δραπετεύσουμε μαζί / στους στίχους των χελιδονιών / στο βρώμικο ήχο / του ξίφους της αγάπης μας / Κάποτε μπορεί να προδώσουμε / τις αμφιβολίες μας / και να φιληθούμε στα μάτια…

Φθορά σιωπής πολύτιμης τα ωραία λόγια στον έρωτα

[Ένα μικρό μέρος από την αδημοσίευτη ακόμα συλλογή ΓΡΑΜΜΙΚΑ ΦΩΤΟΝΙΑ
Φωτογραφία: Αιμιλία Ιωαννίδη].