Κοινοποιησεις
Στη διαδρομή της πτώσης τα αναχώματα
πολλάκις εκλείπουν. Ίσως η μνήμη μόνη
προσφέρεται αφειδώς. Συχνά ούτε κι αυτή, μια
που το κενό ξυπνά τις κοιμισμένες πληγές. Ναι!
Ούτε η μνήμη. Τότε τι; Τίποτε! Απόλαυσε την
έλξη της βαρύτητας μέχρι την πρόσκρουση. Σ’
αυτά τα λίγα
δευτερόλεπτα θα μάθεις από τι είσαι
φτιαγμένος.
Προηγούμενο άρθροάτιτλο
Επόμενο άρθροΜάνος Γεωργούδιος | ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΤΕΡΙΑΖΕΙ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ
Γεννήθηκα μια Πρωτομαγιά στην Αθήνα. Αυτό με καταδίκασε να αγωνίζομαι για την ανθοφορία εσαεί. Σπούδασα στη Νομική και τη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας. Εργάστηκα αρκετά χρόνια στο χώρο του Τύπου και τώρα διδάσκω εφήβους, τραγουδάω και γράφω στίχους. Αν ξαναγεννιόμουν θα γινόμουν γλύπτρια ψυχών, ξεκινώντας την πρακτική μου από τη δική μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να αρνηθούμε το συμπαγές της ύπαρξης , αν θέλουμε να εξελιχθούμε.